Avrupa’daki Türk düşmanlığının kökenleri ENGELS/VOLTAIRE/KATERINA Türkler yakıp yıkan şeytanın uşağıdır

Avrupadaki Türk düşmanlığının köklerine inen Milliyet Gazetesi yazarı Güneri Cıvaoğlu, tarihteki Avrupalı yöneticilerinin ve sanatçılarının Türk düşmanlıklarını yazdı. Cıvaoğlu, geçmişten bu yana Türkler için ekilen nefret tohumlarının örneklerini köşesine taşıdı.

İşte o yazı

FRANSA‘da kabul edilen ve Anayasa Mahkemesi’ne götürülen “inkâr yasasını” sadece Cumhurbaşkanı Sarkozy’nin Türk düşmanlığıyla izah etmek sığlıktır. Bugün hâlâ ve yüzyıllardır çok etkili isimler “Avrupa’da Türklere nefret tohumları” ekmiştir. İşte örnekler…

TÜRKLER YOK EDİLMELİ

ÖNCE güncelden başlayayım. İsveç’in önceki Türkiye Büyükelçilerinden Eric Cornel’in, “Bir İslam ülkesinin kutsal Roma İmparatorluğu” başlıklı makalesinden satırlar: “Avrupalılık bilinci, Türklerin İslami yayılmacılığının önlenmesi için yürütülen mücadele sürecinde gelişmiştir. Dolayısıyla, Hıristiyanlığın İslam’a karşı konumu, Avrupa’nın Türklere karşı tutumu gibi, soğukluk ve umursamazlık temelindedir.”

TÜRKLER TANRININ GÖNDERDİĞİ CEZADIR

Sarkozy’nin kafası “tek” değil. Büyükelçi Cornel ve onun gibiler çok. O kafalar geçmiş yüzyıllardan bu yana aynı tohumların zehirli ürünleriyle beslendiler. Bakınız nasıl? Alman Papaz Martin Luther (1483-1576) Hıristiyanlıkta Reform hareketini başlatan kişidir. Hoşgörüyü esas alan, özgürlükçü bir din anlayışını savunmuştur. Protestanlık mezhebinin kurucusudur. Hoşgörünün yolunu açan Luther’e göre Türkler Katolik Kilisesi’nin yanlışlarına, yolsuzluklarına karşı “Tanrı’nın gönderdiği cezadır.”

TÜRKLER ŞEYTANIN UŞAĞIDIR

İşte satırları: “Türkler, Tanrı’nın öfkeli kırbacı, yakıp yıkan şeytanın uşağıdır. Türk’ün tanrısı olan şeytanı yenmeden Türk’ü yenmek kolay olmayacaktır. Tanrı, işlenen sayısız günah ve nankörlük nedeniyle şeytan Türkleri Almanların başına bela etmiştir. Bir Türk’ü öldüren vicdan azabı duymamalı; tersine Hıristiyanlığın düşmanını yok ettiği için vicdanı rahatlamalıdır. Eğer Samson gibi güçlü olsaydım, çaresini bulur her gün bir Türk öldürürdüm…” ………………….

İNSANLIĞIN İKİ BÜYÜK BELASINDAN BİRİSİ TÜRKLER

Fransız Filozof Voltaire… Fransız Devrimi ve Aydınlanma hareketinin öncülerindendir. Günümüzde özellikle düşünce ve ifade özgürlüğünün temel taşı sayılan “Efendi, fikirlerine katılmıyorum; ama fikirlerini özgürce dile getirmeni sonuna kadar savunacağım!” sözüyle tanınmaktadır. Ama bakın Rus-Osmanlı Savaşı sürerken Rus Çariçesi II. Katerina’ya yazdıklarına: “Yüce majesteleri, Türkleri öldürerek bana yeniden hayat veriyorsunuz. Siz Avrupa’nın gücünü aldınız. Türk dilini ve onu konuşanları Avrupa’dan sürmek gerek… İnsanlığın iki büyük baş belası var: Birincisi veba, ikincisi Türkler… (…)

EN AZINDAN BİR KAÇ TÜRK’ÜN ÖLDÜRÜLMESİNE KATKI SUNMAK İSTERİM

Hümanizm ilkem olmasaydı, Türklerin hepsinin kökünün kazınmasını görmek isterdim. Ben en azından birkaç Türk’ün öldürülmesine katkıda bulunmak isterdim. Gerçi bu benim hoşgörü ilkeme uymuyor, ama insanlar çekilişlerle yoğrulmuştur…” Prusya Kralı’na yazdığı mektupta ise “Yunanistan’a zulmeden Türklerden her zaman nefret edeceğim. Ne barbar şeyler! Onlara 60 yıldır Cenevre saatleri satıyoruz, ancak hâlâ bunlarla ne yapacaklarını bilmiyorlar. Saatleri nasıl kuracaklarını bile bilmiyorlar.”

……………… İngiliz şair George (Lort) Byron (1788-1824), romantik akımın öncesi Byron Türklerden nefret konusunda romantik değil. Osmanlı’ya karşı Yunan isyanı sürecinde isyanlara fiilen katılmak için Yunanistan’a gitmişti. ……………...

Fransız şair, yazar ve devlet adamı Victor Hugo (1802-1885): Bu katil imparatorluktan, “Osmanlı”dan yakamızı kurtaralım. Bağnazlığı ve zorbalığı susturalım. Elde kılıç dolaşan boş inançları, doğmaları etkisiz hale getirelim.

TÜRKLERİN ORTADAN KALDIRILMASI GEREKLİ

……………... Alman filozof Friedrich Engels (1820-1895): “Avrupa’nın en güzel toprakları ayak takımının egemenliğinden kurtarılacaktır. Avrupa Türkiye’sinde Yunan Slav kent soylu sınıfının etki ve zenginliği sürekli artmakta, Türkler her geçen gün gerilemekte. Zaten Türkler devleti ve asker gücünü ellerinde tutmasalardı çoktan yok olup giderlerdi. Türklerin sahip oldukları -uygarlığı engelleyen- bu tekel ve güç artık güçsüzlüğe dönüşecektir. İşin doğrusu, Türklerin ortadan kaldırılmaları gerekir.”

http://www.ensonhaber.com/civaoglu-yazdi-turk-dusmanligi-gen-haritasi-2012-02-03.html

Bugün 2 Şubat 2012. İzmir için özel bir gün. Nedeni İzmir kent merkezine lapa lapa kar yağıyor… Hem de gündüz vakti! İzmir’e kar yağması, Türkiye’nin tüm bölgelerinin kar ve buz altında olması demektir.

Atalarımız “Kar yılı, var yılı” derler. Toprağın suya doyması ve dinlenmesi, zararlı bakterilerin yok olması, tarımda bereketli bir yılın yaşanacağına, tecrübelere istinaden vurgu yapmışlar… Söylemişler söylemesine de ya bu yağışlı soğuk havada barınağı, yiyeceği, giyeceği olmayanlar bereketli günlere erişebilecek mi? Yolda kalanlara, hastası olanlara ne demeli? “Allah yardımcıları olsun” duası ile Yetkililerin görevlerini ihmal ve suiistimal etmeden zamanında yapmalarını dileriz…

Ülkemizde ulaşım kara yolları ağırlıklı. Hemen hemen her konuta bir araç düşüyor. Sıkıntıları biliyoruz. Dileğimiz can ve mal kaybının olmaması.

Yolda iki araç kaymış trafiği kapatmış! Kapanan yol kuyruğunda bekleyen bir vatandaş ön tarafa doğru bağırıyor!

“Kurtarıcı gelecek mi?”

Bu ses beni sarstı! “Kurtarıcı” sözcüğündeki ağırlığı bir anda yüreğimde hissettim.

Ne demek “kurtarıcı”?

Kim! kimi, neyi, nerden, neden kurtarıyor?

Kurtarmayı görev edinmişliğin sorumluluğunu anlayabiliyor muyuz? Kurtarılacak bir hale düşerek birilerinin gelip te kendisini kurtarmasını beklemek kadar başka bir acizlik ve korkaklık var mı?

“Kurtarıcı” sözcüğü bana Bursa ilinde halk dilinde anlatılan bir öyküyü hatırlattı:

Bursa’yı Yunanlılar işgal ettiğinde Pir Emir türbesine bakan türbedarın, mezarı bastonla dürtüp.
“Ya Pir Bursa’yı Yunanlılar işgal etti, kalk kurtar” dediğini ve türbedarın gece rüyasında Pir Emir Hazretlerini görüp, Emir in kendisine:
“Behey ahmak, vatanı düşmandan kurtarmak ölülerin değil dirilerin hakkıdır!” diyerek hışımla bir tokat attığını…
Ve türbedarın korku içinde uyandığında çenesinin yamulmuş olduğunu gördüğünü ölünceye kadar çenesinin düzelmediği anlatılır.

Önemli olan kurtarılacak bir duruma gelmemektir. Eğer herhangi bir nedenden dolayı zorlukları yaşıyorsak, bundan kurtulmanın çaresi geçmişte büyük işler yapan saygı ile andığımız kahramanların gelmesini beklemek olmamalıdır. Bu kahramanların fikirlerini ve icraatlarını dikkate alarak el birliği ile kendi kendimizi kurtarmak olmalıdır.

YILMAZ KARAHAN

DİKKAT!

Lütfen, sokaklarda yaşayanların varlığını unutmayalım.

Kanuni’nin genç yaşta ölen oğlu Şehzade Mehmet için Mimar Sinan’a yaptırdığı medresede tarih skandalı… Medresenin kubbesi levha levha çalınıp hurdacıya satıldı

Mimar Sinan’ın çıraklık dönemi eserlerinden Saraçhane’deki Şehzade Medresesi’nde, son 4 ayda 4 ayrı hırsızlık olayı yaşandı. Kanuni Sultan Süleyman’ın 22 yaşında hayatını kaybeden oğlu Şehzade Mehmet için yaptırdığı Şehzade Medresesi’nin kubbesindeki kurşun 40 levha, 1 buçuk yılda parça parça çalındı.

2009 yılına kadar restoran olarak kullanılan medrese, aynı yıl Ağustos ayında Vakıflar Genel Müdürlüğü’nce ‘restore edilmesi’ şartıyla bir vakfa devredildi. Devirden sonra yaşanan hırsızlık olaylarında, 1 buçuk milim kalınlığındaki levhaların çalınması nedeniyle, yağmur ve kar suları kubbeden içeri sızarken ortaya tarihe yakışmayacak bir manzara çıktı.

GÜVENLİK ÖNLEMİ YOK

Osmanlı’nın zirve dönemlerinde 1543-1548 yılları arasında inşa edilen medrese birçok kez restorasyondan geçirildi. 1950′li yıllarda kız yurdu olarak kullanıldıktan sonra 2009′a kadar da bir restoranın faaliyet gösterdiği medreseye Suffa Vakfı talip oldu. Vakıflar Genel Müdürlüğü, ‘restore şartı’ ile Suffa Vakfı’na devretti. 2009 Ağustos ayında gerçekleşen devir sonrası restorasyon projesi için düğmeye basan vakıf, projeyi Fatih Belediyesi’ne sundu. Ancak geçen 1 buçuk yılda sahipsiz kalan medrese hırsızların hedefi oldu. Hiçbir güvenlik önlemi olmadığı için defalarca çalınan kubbenin kurşun levhaları parça parça hurdacılara satıldı.

KİLOSU 2 BUÇUK LİRA

Cami, sibyan mektebi, tabhane, imaret, türbe ve fırından oluşan külliyenin bir parçası olan medresenin kurşun kubbesini defalarca soyan hırsızların, her bir levhayı hurdacılara sattığı ortaya çıktı. Sürekli yaşanan hırsızlık olayları sonrasında medresede nöbet tutmaya başlayan Suffa Vakfı yetkililerine göre, yaşanan son iki hırsızlık vakasında hırsızlar ’suçüstü’ yakalandı. Adli sürecin başladığı olaylarda ise 1.5 ve 2 milimetre kalınlığında sayısı 40 bulan kurşun levhaların, kilogram fiyatı 2.5 ile 3 TL arasında değişen ‘hurda kurşun’ için satıldığı anlaşıldı.

GEÇiŞ DÖNEMiNDE ÇALINDILAR

Medresede yaşanan hırsızlık olayları ile ilgili açıklama yapan Suffa Vakfı Genel Müdürü Tamer Göde ise, kurşun levha soygununun, medresenin geçiş döneminde yaşandığını söyledi. Medreseyi 1.5 yıl önce devraldıklarını söyleyen Göde, yapılan projelerle kültür merkezine dönüştürüleceğini belirterek, “Medresenin Vakıflar Genel Müdürlüğü’nden vakfımıza geçişi sancılı oldu. Bu geçiş sürecinde maalesef medrese hırsızların hedefi oldu” dedi. Şehzade Camii, Rüstem Paşa Türbesi, Şehzade Mehmet Türbesi, Tabhane’den oluşan Eminönü Şehzadebaşı’ndaki külliyenin parçası olan Şehzade Medrese’sinin restorasyon projesinin Fatih Belediyesi tarafından tamamlandığını söyleyen Göde, “Proje Vakıflar Bölge Müdürlüğü’ne, oradan da Anıtlar Yüksek Kurulu’na sunulacak. Kabul edildiği takdirde bedeli 2 milyon 200 bin TL olan restorasyon çalışmalarına başlanacak” dedi.

DÜNYA BÜLTENİ

İSRAİL İRAN‘I VURACAK MI?

“İsrail, İran’ı vuracak mı?” Uluslararası kamuoyunu uzun bir süredir meşgul eden bu soru New York Times Magazine’in bu haftaki kapak konusu oldu.

Ünlü gazeteci Ronen Bergman, İsrail’de karar mekanizmalarının başındaki bakanlar, ordu komutanları ve istihbarat şefleriyle yaptığı röportajlar sonucunda kaleme aldığı 13 sayfalık makalesinde, bu soruya net bir yanıt verdi: “Evet, İsrail, 2012’de İran’ı vuracak.”
Bergman’ın makalesinin tam metnini, Hürriyet Planet editörleri sizler için Türkçeleştirdi. İşte Türk basınında sadece Hurriyet.com.tr’de bulabileceğiniz o makale:

Ehud Barak, 13 Ocak günü Şabat akşamı yaklaşırken, Tel Aviv’in kuzeyindeki evinde, duvarları kitaplarla kaplı oturma odasında geziniyordu. Hem ülke tarihinin gelmiş geçmiş en fazla madalyaya sahip askerlerinden hem de en deneyimli ve tartışmalı politikacılarından olan İsrail Savunma Bakanı Barak bu görevinden önce, genelkurmay başkanlığı, içişleri bakanlığı, dışişleri bakanlığı ve başbakanlık mevkilerinde de bulundu. Şimdiyse, Başbakan Binyamin Netanyahu ve İsrail’in iç güvenlik kabinesindeki 12 kişiyle birlikte hayatının en önemli kararını verecek: İsrail İran’a saldırsın mı? Barak’la öğleden sonra bir araya geldik ve iki buçuk saat boyunca ciddi bir konuşma yaptık. “Bu, soyut bir fikirle ilgili değil, gerçek bir endişe” diyen Barak şöyle devam etti: “Unutulmamalıdır ki İranlılar, liderleri tarafından, İsrail’in harita üzerinden silinmesini stratejik hedef bellemiş bir ulustur.”   

Barak’a, Mossad eski Direktörü Meir Dagan ve Genelkurmay eski Başkanı Gabi Aşkenazi’nin dile getirdiği İran tehdidinin, kendisi ve Netanyahu’nun sandığı kadar yakın olmadığı, askeri bir müdahalenin felakete yol açabileceği ve Barak ile Netanyahu’nun ulusal güvenlik pahasına popülist yaklaşımlar benimsedikleri yönündeki görüşlerinden söz ettim. Barak benzersiz bir öfkeyle tepki verdi. Kendisinin ve Netanyahu’nun “İsrail devletinin varlığından doğrudan ve somut bir biçimde” sorumlu olduklarını söyledi. Görüştüğüm üst düzey askeri personelin, İran’a saldırmanın hem gereksiz hem de bu aşamada etkisiz olacağı yönündeki fikirleri içinse Barak, “İnsanların düşüncelerini dile getirmeleri ve fikir çeşitliliği güzel. Ama günün sonunda, askeri yönetim yukarı bakınca bizi, yani Başbakanı ve Savunma Bakanı’nı görüyor. Bizse, yukarı bakınca gökyüzünden başka bir şey görmüyoruz.” 

KARAR ÜÇ KRİTERE BAĞLI

Netanyahu da Barak da [İran konusunda] henüz bir karar alınmadığını ve herhangi bir kararın için bir son tarih belirlenmediğini vurguladı. Konuşmamız sırasında Barak, saldırı kararı alınmadan önce “İsrail’in hareket kabiliyeti”, “uluslararası meşruiyet” ve “gereklilik” olarak nitelendirdiği kategorilerde sorulacak şu üç soruya olumlu yanıt verilmesi gerektiğini söyledi:

1. İsrail, İran nükleer tesislerinde ciddi zarara ve İran’ın nükleer projesinde önemli bir gecikmeye neden olabilecek güce sahip mi? İsrail ordusu ve halkı, kaçınılmaz bir karşı saldırıya direnebilir mi?

2. İsrail’in saldırısına özellikle ABD’nin açık ya da üstü kapalı desteği var mı?

3. İran’ın nükleer tehdidi karşısında bütün diğer olasılıklar tükendi ve İsrail son çare olarak bu noktaya mı geldi? Eğer öyleyse, saldırı için bu son fırsat mı? 

İran’ın nükleer tehdit yaratmaya başladığı 1990’ların ortalarından bu yana, ilk kez İsrail’in en güçlü liderlerinden en azından bir kısmının tüm bu sorulara yanıtı “evet”. 

Barak, konuşmamızın farklı noktalarında, İsrail ve dünyanın çok fazla beklemesi durumunda artık harekete geçmenin imkansız olabileceği bir aşamaya gelineceğinin ve bunun da önümüzdeki yıl içerisinde olabileceğinin altını çizdi. “[İran’ın nükleer programında] Kayda değer bir gecikme sağlayacak bir müdahale yoluna başvurmak mümkün olmayabilir” diyen Barak, “Hem bizim için, hem Avrupa hem de ABD için. Bundan sonra, sorun çok daha önemli bir biçimde mevcudiyetini sürdürse de artık tamamen teorik hale gelir ve devlet adamları ile karar alıcılar olarak bizim ellerimizden çıkıp, gazeteci ve tarihçiler olarak sizin ellerinize geçer.”Hürriyet Planet

“KENDİMİZİ SAVUNMAYA HAZIR OLMALIYIZ… HER KOŞULDA VE HER YERDE”

İsrail Başbakan Yardımcısı ve Stratejik İşler Bakanı Moşe Ya’alon, İran’a karşı en saldırgan tutumu destekleyen sacayağının üçüncü ismi. Barak’ın, İran’a saldırma ihtimalinin “çok uzak” olduğu yönündeki açıklamasını yaptığı gün, yani 18 Ocak’taki görüşmemizde Ya’alon, saldırının son seçenek olduğunu defalarca belirtse de İsrail’in çözümünü anlatmakta güçlük çekti. “Öyle ya da böyle, bizim politikamız, İran’ın nükleer programını durdurmaktır” diyen Ya’alon, “İranlılar, aylar içinde, askeri nükleer kapasiteye sahip olabilir. İsrail,İran’a karşı mücadeleye liderlik etmek zorunda olmayabilir. İran rejimine karşı gelmek uluslararası topluma kalmış. Ama yine de İsrail, kendini korumaya hazırlıklı olmalı. Bizler de, kendimizi savunmaya hazır olmalıyız… Mümkün olan her koşulda ve her yerde” diye konuştu.   

İsrail ve ABD istihbaratı, “İran nükleer bomba imal etmeyi; Buşehr isimli tesisinde İran için nükleer reaktör üreten ve onlara füze geliştirme programında destek olan Rusya sayesinde başarır” düşüncesini taşıyor. İsrail ve ABD, 1990’lar boyunca önemli kaynaklarınıRusya ve İran arasındaki nükleer bağı zayıflatmaya tahsis etti. Rusya’ya, İran’la ilişkileri kesmesi için çok büyük diplomatik baskı uyguladı. Sonuç olarak, Ruslar, İran reaktörünün yapımını yavaşlatmak için ellerinden geleni yapacaklarını ve imalat bitse bile, nükleer silahlar için gereken işlenmiş uranyum ve plütonyumun orada üretilmesinin mümkün olmayacağını açıkladı.  

RUSYA İRAN‘A NE GÖNDERİYOR?

Ancak, Rusya, İran’ın nükleer alanda ilişkide olduğu tek ülke değildi. Şu an, ABD Dışişleri Bakanlığı’nda silah kontrolünden ve nükleer silahların yayılmasının önlenmesinden sorumlu özel danışman olarak görev yapan Robert Einhorn, 2003’te bana şöyle demişti: “İki ülke de Rusya‘nın İran‘a tam olarak ne gönderdiğini anlamak ve bu sevkıyatları engellemek amacıyla örtülü ve açık çok büyük çabalar sarf etti. İran‘ın Kıyamet Günü silahı elde etmek için başvurduğu esas yolun bu olduğuna ikna olmuştuk. Ancak geç de olsa ortaya çıktı ki,İran bir gün amacına ulaşırsa, bu, Ruslar sayesinde olmayacak. İran nükleer çalışmalarındaki büyük ilerlemeyi gözümüzden kaçan bambaşka ve gizli bir yoldan yaptı.”  

Gizli yol, İran’ın, Pakistan’ın nükleer silahının babası kabul edilen Abdül Kadir Han ile kurduğu gizli ilişkiydi. ABD, İngiltere ve İsrail istihbarat birimlerinin ortak yürüttüğü çalışma sonucunda, 2002’de, Tahran’ın 200 mil kuzeyinde Han’ın yardımıyla inşa edilen Natanz Uranyum Zenginleştirme Tesisleri keşfedildi. Bu bilgi, doğrulandığı zaman İsrail ordusu ve istihbarat teşkilatında infial yaratırken, tesisin bir seferde bombalanıp imha edilmesini önerenler de oldu. Başbakan Ariel Şaron, saldırı yapılmasına izin vermedi. Aksine, bu bilgi, İran’ın Natanz’da bir santrifüj yaptığını açıklamış olan İranlı muhalif grup, Ulusal İran Direniş Konseyi’ne sızdırıldı. Bu gelişmeyi, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı’ndan bir grup müfettişin tesisi ziyareti takip etti. Heyet, İran’ın nükleer yakıt döngüsünü, yani, bomba üretmenin kritik bir safhası olan uranyum zenginleştirme süreçlerini tamamlamaya yaklaştığını görerek şaşırdı.Hürriyet Planet

ŞARON’DAN DAGAN’A TAM YETKİ

Natanz’ın keşfine ve bunu takiben uygulanan uluslararası yaptırımlara rağmen, İsrail istihbaratı 2004’te, İran’ın nükleer projesinin ilerleme kaydettiğini bildirdi. Şaron, Meir Dagan’ı bu programa son vermekle görevlendirdi. İkisi birbirlerini 1970’lerden beri tanıyordu. O zamanlar Şaron, İsrail ordusunun güney kesimdeki komutasından sorumlu generaldi. Dagan da Şaron tarafından Gazze Şeridi’ndekiFilistin Kurtuluş Örgütü milislerine sistemli bir şekilde suikast düzenleyen çok gizli birliğin başına atanmış genç bir subaydı. Şaron’un zamanında belirttiği gibi, “Dagan’ın uzmanlığı, bir Arap’ın kafasını vücudundan ayırmaktır.”

Şaron, İran’ın nükleer bomba programını bitirmesi amacıyla Mossad’ın kullanımına sınırsız para ve güç verdi. Emekli bir Mossad yetkilisinin bana söylediği şuydu: “Finansman eksikliği nedeniyle gerçekleştirilemeyen hiçbir operasyon ya da proje yoktu.” 

ABD yetkilileriyle 2004–2007 arasında gerçekleştirilen toplantılardan birinde Dagan; siyasi baskı, gizli önlemler, nükleer silahların yayılmasıyla mücadele, yaptırım ve rejim değişikliği içeren “beş-cepheli strateji”nin detaylarını açıkladı. Ağustos 2007’de ABD’ye gönderilen gizli bir yazıda, “ABD, İsrail ve onun gibi düşünen ülkelerin, ortak bir şekilde harekete geçerek bu cephede birden eşzamanlı baskı kurması” gerektiğini vurguladı. Yazı şöyle devam ediyordu: “Bazıları şimdi meyve verir. Diğerleriyse (burada özellikle İran’da etnik temelli bir direnişin kışkırtılması kastediliyor) gereken zamanda, özellikle gereken ilgi gösterildiğinde meyve verir.”Hürriyet Planet

MOSSAD 2005′TEN BERİ ÇALIŞIYOR

Çeşitli istihbarat birimleri ile ABD Hazine Bakanlığı, 2005’ten bu yana İran’ın nükleer projesini finansal açıdan destekleyenleri bulmak ve mali kaynaklarını kurutmak amacıyla dünya genelinde Mossad ile beraber çalışıyor. Mossad, ABD’lilere, İran‘ın nükleer alandaki satın almalarını yapan şirketler ve terör örgütlerine finansman sağlanmasına yardımcı olan mali kurumların yanı sıra bu tarz faaliyetleri gerçekleştirmek amacıyla İran ve Suriye tarafından kurulan bankacılık kuruluşlarıyla ilgili bilgi sağlıyor. ABD de bazı büyük şirketleri veFransa, Almanya ve İngiltere başta olmak üzere Avrupa hükümetlerini İranlı finans kuruluşlarıyla yaptıkları işbirliğini sonlandırmaları için ikna etmeye çalışıyor. Son olarak geçen ay Senato, İran Merkez Bankası’na yönelik yaptırımları onayladı.

Tüm bu girişimlere ek olarak, 2005’ten beri, İran’ın nükleer projesi, İranlıların başta Mossad olmak üzere Batılı gizli örgütleri sorumlu tuttuğu bir dizi terslik ve felaketlerle karşılaşıyor. İran medyasına göre, 2006 yılının Nisan ayında Natanz’daki tesise yapılan ilk teşebbüste, iki dönüştürücü patladı, 50 santrifüj harap oldu. İran Atom Enerjisi Konseyi Sözcüsü hammaddelerin tahrif olduğunu açıkladı. Ocak 2006 ve Temmuz 2007 arasında, İran Devrim Muhafızları’na ait üç uçak gizemli bir biçimde düştü. Bazı raporlarda, uçakların basit bir şekilde “çalışmayı durdurduğunu” bildirildi. İranlılar, iki yok edici virüsün nükleer projenin bilgisayar sistemine girip büyük bir zarar verdiğini, santrifüjlerin önemli bir kısmını devre dışı bıraktığını fark ettiklerinde olduğu gibi, yine Mossad’dan şüphelendiler. 

Ocak 2007’de, Doğu Avrupa karaborsasındaki bir aracı tarafından satın alınan santrifüjlerin bağlantı bölümlerindeki bazı yalıtım üniteleri hata verdi ve kullanılmaz hale geldi. İran, malzeme aldığı perakendecilerin bir kısmının, nükleer programı hatalı parçalarla donatmak isteyen sahte şirketler olduğu kanaatine vardı.Hürriyet Planet

SUİKASTLAR ZİNCİRİ

Tüm bu gizli operasyonlar arasında en çok polemik konusu olanlarsa, nükleer proje üzerine çalışan İranlı bilim adamlarına yönelik suikastlardı. Ocak 2007’de, İsfahan uranyum tesisinde çalışan 44 yaşındaki Dr. Ardaşir Hüseyinpur, gizemli bir biçimde öldü. Ölümünden sonra yapılan resmi açıklama “gaz sızıntısı sonucunda boğulduğu şeklindeydi. Ancak İran istihbaratının düşüncesi, bilim adamının İsrail tarafından öldürüldüğü yönündeydi.

Parçacık fizikçisi Mesud Ali Muhammedi, otomobilinin yakınına park edilmiş bubi tuzaklı bir motosikletin infilak etmesi sonucu Ocak 2010’da hayatını kaybetti. (Bazıları Muhammedi’nin Mossad tarafından değil, muhalefet lideri Mir Hüseyin Musavi’ye yakınlığı dolayısıyla İranlı ajanlar tarafından öldürüldüğünü öne sürdü.)Hürriyet Planet

KURTULAN UZMAN AHMEDİNEJAD’IN YARDIMCISI OLDU

Aynı yıl, 29 Kasım’da, iki motosikletli İran nükleer projesinin en önemli isimlerinden Mecid Şehriyari ve Feridun Abbasi-Davani’ye saldırı düzenledi. Bilim adamlarının otomobillerine mıknatıs bombası yapıştırıp kaçan motosikletli saldırganlar için bir insan avı başlatıldı. Şehriyari, Peugeot 405’inin içinde öldü ama Abbasi-Davani ve eşi araçları infilak etmeden kaçmayı başardı. Bu suikast girişimin ardından, Cumhurbaşkanı Mahmud Ahmedinejad, Abbasi-Davani’yi kendi yardımcısı ve İran Atom Enerjisi Kurumu’nun başkan yardımcısı olarak atadı. Abbasi-Davani, bugün nereye gitse yakından korunuyor. Aynı şey Tahran Üniversitesi’ndeki derslerine tedbir olsun diye son verilen, nükleer projelerin başkanı Muhsin Fekri-Zade için de geçerli. 

Geçtiğimiz Temmuz ayında, bir motosikletli saldırgan, İran Atom Enerjisi Kurumu araştırmacılarından, nükleer fizikçi Daryuş Rızai Necad’ı evinin önünde otomobilinin içinde otururken pusuya düşürdü. Silahını çeken motosikletli kişi, Necad’ı öldürdü.Hürriyet Planet

DEVRİM MUHAFIZLARI ÜSSÜ YERLE BİR OLDU

Dört ay sonra, Kasım’da Tahran’ın batısındaki Devrim Muhafızları üssünde çok büyük bir patlama meydana geldi. Duman bulutlarının şehirden görülebildiği, Tahran sakinlerinin yerin sarsıldığını hissedebildiği bildirildi. Uydu fotoğraflarında üssün neredeyse tamamının yerle bir olduğu görüldü. Devrim Muhafızları Füze Geliştirme Birimi komutanı Tuğgeneral Hasam Mukaddem ve 16 personeli saldırıda öldürüldü. İran’ın dini lideri Ayetullah Ali Hamaney, generalin cenazesine gidip, dul eşine başsağlığı ziyaretinde bulundu. Hamaney, Mukaddem’i “şehit” ilan etti. 

Bu ay 11 Ocak tarihinde ise arkadaşı ve meslektaşı Mesud Ali Muhammedi’nin öldürülmesinden iki yıl sonra bu kez Natanz Uranyum Zenginleştirme Tesisi Yardımcı Direktörü Mustafa Ahmedi-Ruşen evinden Tahran’daki laboratuarına giderken öldürüldü. Birkaç ay önce, Ruşen’in bir nükleer tesis ziyareti sırasında Ahmedinejad’a eşlik eden fotoğrafları dünya basınında yer almıştı. İki motosikletli saldırgan Ruşen’in aracını mıknatıs bombalarıyla havaya uçurdu.

“MAVİ-BEYAZ İLKE”

İsrailliler İran’a giremiyor. Dolayısıyla, İranlılar, İsrail’in ülkeleri iş seyahatleri için terk eden vatandaşları ajanlara dönüştürdüğüne inanıyor. Bazıları farklı ülkelerden geliyormuş gibi davranıyor, böylece İranlı ajanlar bu kişilerin maaşlarının “Siyonist düşman” tarafından ödendiğini bilmiyor. Dahası, Mossad, adını İsrail bayrağındaki renklerden alan “mavi-beyaz ilke”den mümkün olduğunca vazgeçmiyor. Bu şu demek: Mossad operasyonları sadece Mossad’ın yetiştirdiği İsrailli ajanlar tarafından gerçekleştiriliyor. 

Ama İran’da operasyon yapmak Mossad’ın Caesarea olarak bilinen sabotaj ve suikast birimi için imkansız. Dolayısıyla suikastçıların başka yerlerden gelmesi gerekiyor. İran istihbaratı, son yıllarda Mossad’ın İranlı iki muhalif gruba kaynak aktardığını ve silahlandırdığını biliyor. Bunların bir tanesi Halkın Mücahitleri Örgütü (MEK), diğeri de İran’daki Kürt azınlığı harekete geçirmek için çalışan Cundullah.Hürriyet Planet

PERES: BİLGİM YOK

Resmi olarak, İsrail hiçbir zaman bu suikastlarla bağlantısı olduğunu kabul etmedi. ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton’ın bu ay, Ahmedi-Ruşen suikastının aleyhinde konuşmasının ardından ise İsrail Cumhurbaşkanı Şimon Peres, İsrail’in bu konuyla bir ilgisi olduğuna dair bilgisi olmadığını söyledi. 

İranlılar bu cinayetin ardından intikam sözü verdi ve 13 Ocak’ta ben Ehud Barak’la Tel Aviv’deki evinde konuşurken, İsrail’in istihbarat birimleri Bangkok’taki İsrail ve Yahudi hedeflerine yönelik İran ve Hizbullah tarafından gerçekleştirilebilecek ortak bir saldırıyı engellemek için acil durum operasyonlarını yürütmeye başlamışlardı. 

Mossad’dan sağladıkları bilgi ile hareket ettikleri bildirilen Taylandlı yerel güvenlik güçleri, Bangkok’taki bir Hizbullah sığınağına baskın düzenledi ve ardından da terör hücresinin bir üyesini ülkeden kaçmaya çalışırken tutukladı. Bu mahkumun, içerideyken kendisinin ve hücre evindeki arkadaşlarının İsrail Büyükelçiliği’ni ve bir sinagogu havaya uçurmayı planladıklarını itiraf ettiği bildirildi.ürriyet Planet

“BİZ YAPMADIK, YAPANI TEBRİK EDERİZ”

Meir Dagan, bu suikastlardan kendine pay çıkarmadı ancak İranlı bilim adamlarını hedef alan ve Mossad’a atfedilen bu eylemleri övdü. Dagan, cinayetlerin, “önemli beyinlerin ortadan kaldırılmasının” yanı sıra Mossad jargonuyla “zararsız çekilme”yi gerçekleştirdiğini, yani, İranlı bilim adamlarının sivil projelere yönlendirilmelerini talep edecek kadar korktuklarını söyledi. 

11 Ocak’ta Tahran’dan Ahmedi-Ruşen’in suikast sonucu öldürüldüğü haberinin gelmesinden sadece birkaç saat sonra eski bir üst düzey Mossad yetkilisi, kahvaltıda bana şunları söyledi:

“Şuna şüphe yok ki, devlet tarafından cömertçe finanse edilen prestijli bir nükleer projede yer almak, bir bilim adamına statü, terfi, araştırma bütçeleri ve dolgun maaş getirecektir. Ancak diğer yandan, bir bilim adamı, eğer eğitimli bir asker veya ölüm tehditleriyle karşılaşmaya alışık biri değil, eşi ve çocukları olan biriyse, meslektaşlarının art arda havaya uçmasını izledikten sonra bir gün sıranın kendisine gelmesinden korkmaya başlayacaktır.”Hürriyet Planet

HERKES BUNU SORUYOR: SAVAŞ NE ZAMAN ÇIKACAK?

Biz konuşurken, benim bu konularda haber yapan bir gazeteci olduğumu bilen bir adam yaklaştı ve özür dileyerek sordu: Savaş ne zaman çıkacak? İranlılar ne zaman bizi bombalayacak?

Ben adama yarın üzerimize bir atom bombası atılmayacağı konusunda güvence verirken, Mossad yetkilisi gülümsüyordu. Neredeyse her gün benzer sahneler gerçekleşiyor. İsrailliler haberleri izliyorlar, bomba sığınaklarının hazırlandığını duyuyorlar, İsrail’in iki ay önce denizde füze denemesi yaptığını biliyorlar ve İsrail toplumunu bir çeşit panik havası kaplıyor. İnsanlar yakında üstlerine füzelerin yağmaya başlamasından endişe ediyor. 

Dagan beş cepheli stratejisinin, İran‘ın nükleer silah üretmeye yönelik gelişimini önemli derecede geciktirme başarısı gösterdiğine inanıyor. Benim de aralarında bulunduğum küçük bir gazeteci topluluğuna geçen sene söylediği gibi, özellikle de “tüm silahların birlikte kullanılmasının” bunda etkili olduğunu düşünüyor. 

“İran vatandaşının kafasında, yaşadığı ekonomik güçlüklerle nükleer proje arasında bir bağlantı yaratıldı. Bugün İran‘da, bu konu hakkında İranlı liderleri de bölen derin bir tartışma var. Bu projenin zaman çizelgesinin 2003′ten bu yana bu tarz gizemli aksaklıklar nedeniyle birçok kez ileri atılması, beni memnun ediyor.”Hürriyet Planet

BARAK VE NETANYAHU MOSSAD’A GÜVENMİYOR 

Barak ve Netanyahu, Mossad’ın uzun dönemde başarılı olacağı konusunda daha inançsız. Görevlerine başladıklarından bu yana, (Barak Haziran 2007′den beri Savunma Bakanı, Netanyahu da Mart 2009′dan beri Başbakan) İsrail’in gizli çabalarının başarısız olması halinde askeri seçeneğinin hazır olması gerektiğini düşünüyorlar. Barak İran‘a saldırı için yoğun askeri hazırlıklarda bulunulmasını emretti. Bugüne kadar devam eden bu hazırlıkları son aylarda hızlandırıldı. Yaptırımlarla müşterek yürüyen gizli Mossad operasyonlarının yeterli olmayacağından korkan tek kişi Barak değil. 

İsrail Ordusu ve askeri istihbarat birimlerinin gayretinde de bir azalma söz konusu. İkisi son dönemde emekli olan, biriyse halen görev yapan üç üst düzey askeri istihbarat yetkilisiyle yaptığım görüşmelerde, üç isim de Dagan’ın İran‘ın nükleer projesini yavaşlatma başarısı gösterdiğini kabul etmekle birlikte, Tahran’ın halen daha ilerleme gösterdiğini söyledi.ürriyet Planet

1970′LERDEN BUGÜNE

İçlerinden biri, İsrail’in 1970′lerde Irak‘ın nükleer programına yönelik operasyonlarını hatırlattı. Mossad o dönem Irak‘ın nükleer projesi için çalışan bilim adamlarının bazılarını ortadan kaldırmış, diğerlerine ise gözdağı vermişti.

6 Nisan 1979 gecesi bir grup Mossad ajanı, Fransız limanı kasabası Seyne-sur-Mer’e girdi ve Fransa‘da üretilen Irak reaktörünün çekirdeğinin soğutma sistemi için gerekli bir kargoyu havaya uçurdular. Fransız polisi olayın faillerine dair ipucu bulamadı. Daha önce adı duyulmamış çevreci bir örgüt olayı üstlendi. 

Saldırı başarılı olmuştu ancak bir yıl sonra hasar giderildi ve sonraki sabotaj girişimleri de engellendi. Proje 1980′lerin sonuna kadar ilerledi. O tarihte Fransa‘dan Bağdat‘a zenginleştirilmiş uranyum içeren yakıt çubukları gönderildiği ve bunların reaktörün çekirdeğine yerleştirilmek üzere olduğu ortaya çıktı. İsrail’e Opera Operasyonu’nu hayata geçirmekten başka seçenek kalmamıştı. İsrail Haziran 1981′de Bağdat‘ın dışındaki Temmuz-Osirek reaktörüne sürpriz bir hava saldırısı gerçekleştirdi.Hürriyet Planet

İRAN EKSİKLERİ KAPATIYOR

Benzer bir şekilde, Dagan’ı eleştirenler, İranlıların birçok aksiliğin üstesinden gelmeyi ve öldürülen bilim adamlarının yerini doldurmayı başardığını söylüyor. 

Son istihbarata göre, şu an yaklaşık 10 bin faal santrifüje sahip olan İran, zenginleştirme sürecini düzene koydu. İran‘ın bugün beş ton düşük kaliteli parçalanabilir materyali var. Bu yüksek kaliteye dönüştürüldüğünde beş ya da altı bomba yapmaya yetecek kadar bir miktara tekabül ediyor. 

İran aynı zamanda 175 pound orta-kalite materyale sahip. Bu materyalden bir bomba üretebilmesi için bunu 500 pound’a çıkarması yeterli.

İranlı nükleer bilimcilerin, kendilerine talimat verilmesi halinde tahminen dokuz ay içinde ilk patlayıcı maddeyi oluşturmayı başarabilecekleri, sonraki altı ayda ise İsrail’i vurabilecek menzile sahip Şahab-3 füzelerine yüklenecek boyutlara indirmeyi başarabilecekleri düşünülüyor. Parçalanabilir materyali, çoğu Kum kenti yakınlarındaki Fordo tesisindeki bir sığınakta olmak üzere ülke genelindeki farklı alanlarda tutuyorlar. İsrail bu sığınağın 220 feet derinlikte olduğunu düşünüyor. Bu, ABD‘nin elinde olan en gelişmiş sığınak bombalarının da ötesinde bir derinlik. 

Barak, bu konuda ABD‘yle kurulan karmaşık diyalogda en üst düzey İsrailli temsilci. Ahmedinejad ile Adolf Hitler arasında paralellik kuran ve içlerinde patronu Netanyahu’nun da bulunduğu bazı İsrailli politikacılarla aynı düşüncede olmayan Barak, çok daha ılımlı görüşlere sahip.Hürriyet Planet

“RİSKİ GÖRMEZDEN GELEMEYİZ”

Barak, bu ay başında bana, “İran’ın nükleer bomba geliştirmek için, İsrail’i ortadan kaldırma arzusu dışında da sebepleri olduğunu kabul ediyorum. Ama riski görmezden gelemeyiz” dedi. 

“Bir İran bombası, mevcut rejimin kurtuluşunu sağlayacaktır. Aksi takdirde, genç jenerasyonun Batı’ya duyduğu hayranlığı da göz önünde bulundurursak, bu rejimin 40′ıncı yıldönümünü göremeyeceğini söyleyebiliriz. Bomba olursa, yönetimi yerinden oynatmak çok zor olur.”

Barak şöyle devam etti: “İran nükleer silah sahibi olduğunda, bölgedeki diğer ülkeler de kendilerini aynısını yapmak zorunda hissedeceklerdir. Suudi Arabistanlılar Amerikalılara bunu söyledi ve bu bağlamda Türkiye ve Mısır’ın da bu doğrultuda hareket edebileceğini düşünebilirsiniz. Nükleer silah yapımı için uygun materyallerin terör gruplarının eline geçmesi tehlikesini hiç saymıyorum bile.”Hürriyet Planet

“SORUNUN ÜSTESİNDEN GELMELİYİZ”

Barak, “Bizim açımızdan, nükleer bir devlet, mümessillerine tamamen farklı bir koruma şekli sağlar. İsrail topraklarının tamamını tehdit eden ve binlercesi Tel Aviv’e ulaşabilecek 50 binden fazla rokete sahip olan Hizbullah’la yeni bir askeri çatışmaya girdiğimizi hayal edin. Nükleer silah sahibi bir İran, Hizbullah’a saldırının İran‘a saldırmakla eşdeğer olduğunu duyuracaktır. Bu bizi vazgeçirmez, ama operasyonlarımızın kapsamını kısıtlamamıza neden olacağı muhakkaktır.” 

Bu noktada Barak öne doğru eğildi ve büyük bir ciddiyetle: “Ve eğer nükleer silah sahibi İran bir Körfez ülkesine göz dikip işgal ederse, o ülkeyi kim kurtaracak? Sonuç şu ki, bu sorunun üstesinden şu an gelmeliyiz.”

Barak, İran‘ın nükleer silah sahibi olmasını engellemek için bir yıldan fazla bir süre kalmadığı konusunda uyardı. Bunun nedeni, İran‘ın “dokunulmazlık alanı”na girmeye yakın olması. Barak tarafından türetilen bu kavram, İran‘ın birikmiş teknik bilgisinin, ham maddelerinin, tecrübe ve donanımının artık bir saldırı gerçekleşse dahi Tahran’ın nükleer projesinin bundan etkilenmeyecek noktaya erişmiş olması anlamına geliyor. İsrail’in hesaplarına göre, İran‘ın nükleer programının bir İsrail saldırısına karşı dayanabilecek noktaya ulaşmasına yaklaşık dokuz ay var. Üstün ateş gücüne sahip Amerika, 15 aylık bir zaman çerçevesi çiziyor. Her iki durumda da, çok dar bir fırsat penceresi mevcut. Üst düzey bir İsrailli güvenlik kaynağı bana şöyle dedi: “Amerikalılar bize zaman olduğunu söylüyor. Bizse onlara, altı ila dokuz ay arasında zamanları olduğunu, bu yüzden yaptırımların artık bir sonuca varmak zorunda olduğunu söylüyoruz.”Hürriyet Planet

IRAK SAVAŞI İSRAİL’E YARADI

Birçok Avrupalı analist ve bazı istihbarat kurumları geçmişte İsrail’in uyarılarına şüphe ile yaklaştı. Bazıları İsrail’in, Avrupa’yı İran‘a karşı yoğun bir ekonomik kampanyaya sürükleyecek bir korku atmosferi yaratmak için değerlendirmelerini kasıtlı olarak abarttığını savundu. CIA’in Irak Savaşı öncesinde, Irak‘ın kitle imha silahları olduğu yönündeki değerlendirmesinin, İsrail’in değerlendirmelerine yönelik şüpheciliği yarattığını söyleyebiliriz. 

İsrail ve ABD‘nin, İran‘ın nükleer projesi konusundaki söylemi, Avrupa ile olduğundan daha net ve daha endişeli. İran‘a yönelik yaptırımların ağırlaştırılması için çabalayan ABD, verdiği önemli tavizler karşılığında Rusya ve Çin gibi ülkeleri de yaptırımları uygulama konusunda harekete geçirmeye çalıştı. Ama bu işbirliğinin altında, karşılıklı şüphenin de belirtileri var. İsrail’in, İran‘ın 2012′ye kadar eksiksiz bir nükleer cephaneliğe sahip olacağını açıklamasının ardından ABD‘li bir üst düzey yetkilinin Kasım 2009′da Dışişleri Bakanlığı ve Pentagon’a yazdığı gibi: “İsrailliler buna cidden inanıyor mu yoksa ABD‘den gelecek baskıyı artırmak için en kötü durum tahminlerini mi kullanıyorlar belli değil.” 

İsrailliler, kendi paylarına, Obama yönetiminin İran‘ın nükleer silah sahibi olmasını engelleyecek agresif bir strateji izlemekten vazgeçtiğinden ve sadece kelime oyunlarıyla onları yatıştırmaya çalıştığından şüpheleniyor. İsrailliler bunun delilini Obama yönetimi tarafından kullanılan dildeki değişiklikte buluyor: İran‘ın silah üretebilecek yeteneğe erişebilmesini sağlayacak nükleer enerji programına sahip olmasının ABD tarafından engellenmesi anlamına gelen “eşik önleme” kavramından, “şartlar oluşabilir ama asıl amaç İran‘ın gerçek bir bomba yapmasının önüne geçilmesi” anlamına gelen “silah önleme” noktasına gelinmesi. Planet

“AMERİKALILARI ANLAYAMIYORUM”

İsrailli üst düzey bir istihbarat kaynağı bana, “Amerikalıların mantığını çözmekte zorlanıyorum” dedi ve ekledi: “Eğer birisi kalkıp da bana (İranlıların) o noktaya ulaşmalarını engellemek için santrifüjlerinde daha fazla sorun çıkması için dua ettiğini söylese anlarım. Eğer birisi onları durdurmak için saldırmamız gerektiğini söylese de anlarım. Ancak birileri kalkıp da o noktaya ulaştıklarında onları durduracaklarını söylese, işte bunu anlayamıyorum.” 

Geçtiğimiz yıl içerisinde başta CIA olmak üzere Batılı istihbarat kurumları, İran‘ın nükleer projesi konusunda İsrail’in değerlendirmelerine daha yakın bir noktaya geldi. Savunma Bakanı Leon Panetta, İran‘ın nükleer silah kapasitesine bir yıl içerisinde ulaşabileceğini söylediğinde bu görüşü de açıkça dile getirmiş oldu. Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı da İran‘ın Nükleer Silahların Yayılmasının Engellenmesi Anlaşması’nı ihlal ettiğini ve nükleer silah üretme olasılığının olduğunu belirten sert bir rapor yayınladı. Bu bulgulardan cesaret alan İsrailli liderler de İran‘a karşı söylemlerini sertleştirdi. Başbakan Yardımcısı Ya’alon, Ekim ayında yaptığımı sohbet sırasında, “Son iki yıl içerisinde ABD yönetimiyle görüş ayrılıklarımız oldu ancak İran konusunda bu ayrılıkları belli bir noktaya kadar gidermeyi başardık. Başkan’ın Başbakan ile yaptığı son toplantıda dile getirdiği ‘engellemeye kararlıyız’ ve ‘tüm seçenekler masada’ görüşleri çok önemli. Yaptırımlara çok geç başladılar ancak zamanla İran‘a karşı daha aktif bir (yaptırım) politikası uygulama koydular. Tüm bunlar olumlu gelişmeler” dedi. Diğer yandan Ya’alon sohbet sırasında derin bir iç çekerek, “Ana görüş ayrılıkları varlığını koruyor. Bu çok net” itirafında bulundu. 

Artık tüm bulguların üzerinde görüş birliğinin sağlanmasıyla birlikte Ya’alon da nasıl harekete geçileceği ve İsrail’in harekete geçme zamanı geldiğine karar vermesi durumunda ne olacağı sorularından kaynaklanan meselelerin ortaya çıkacağını tahmin ediyor. İki ülke arasındaki en hassas konu da Amerika’nın İsrail’e ne tür sinyaller gönderdiği ve İsrail’in bir saldırı sırasında ABD‘de önceden bilgi verip vermeyeceği oluşturuyor.  Planet

WASHINGTON BİLGİLENDİRİLMEK İSTİYOR

Matthew Kroenig, Washington merkezli düşünce kuruluşu Dış İlişkiler Konseyi bünyesindeki Stanton Nükleer Güvenlik Kürsüsü’nde çalışmalarını sürdürüyor. Temmuz 2010′dan Temmuz 2011′e kadar Pentagon’da özel danışman olarak çalışan Kroenig’in görevlerinden biri de İran konusundaki savunma politikası ve stratejisiydi.

Kroenig’le geçen hafta konuştuğumda şöyle dedi: “Benim anladığım kadarıyla ABD, İsrail’den İran‘a saldırmamasını ve saldırmaya niyetlenirse de Washington‘ı bu konuda bilgilendirmesini istedi. İsrail her iki talebe de olumsuz yanıt verdi. Saldırmayacağının veya saldırırsa bunu önceden bildireceğinin garantisini vermeyi reddetti.” 

Kroenig şöyle devam etti: “Benim önsezim şu ki, İsrail (ABD’yi) bir veya iki saat önceden uyaracaktır. Bu hem iki ülkenin iyi ilişkilerini sürdürmesini sağlayacaktır hem de Washington‘a saldırıyı engellemesi için zaman tanımayacaktır.”Hürriyet Planet

GELECEK YIL KRİTİK

Kroeing, İsrail’in, İran‘ın nükleer gelişimi ile ilgili zaman çizelgesinin doğru olduğunu ve gelecek yılın kritik olacağını söyledi. 

Kroenig, “Üç senaryo var” dedi. “İran ve uluslararası kamuoyu, müzakere edilmiş bir anlaşmaya varabilir. İsrail ve ABD, nükleer silah sahibi İran‘ı kabullenebilir. Veya İsrail ve ABD saldırabilir. Kimse askeri bir saldırı doğrultusunda gitmek istemez” diyen Kroenig ekledi:

“Ancak maalesef en olası senaryo bu. Cevabı en çok merak edilen soru, olup olmayacağı değil nasıl olacağı. ABD bu seçeneği daha ciddi ele almalı ve uluslararası destek toplamaya ve uluslararası hukuk çerçevesinde güç kullanımı için ortam oluşturmaya başlamalıdır.” 

Haziran 2007′de, Mossad’ın eski başkanlarından Meir Amit’le tanıştım. Bana üzerinde “Çok gizli, sadece sizin görmeniz için” damgalı bir belge verdi. Amit ABD ve İsrail arasındaki ilişkilerin karmaşıklığını göstermek istedi. Özellikle de konu, ABD‘nin Ortadoğu’daki çıkarlarını etkileyebilecek İsrail askeri operasyonlarına geldiğinde.Hürriyet Planet

ALTI GÜN SAVAŞI’NDAKİ SENARYO

Yaklaşık 45 yıl önce, 25 Mayıs 1967′de, Altı Gün Savaşı’nı başlatan uluslararası krizin ortasında o dönem Mossad başkanı olan Amit, CIA’in Tel Aviv biriminin başındaki John Hadden’ı acil bir toplantı için evine çağırdı. Toplantının gerçekleştiği sırada Ortadoğu’da tansiyon yükseliyordu. Sina Yarımadası’ndaki Mısır askeri güçlerinin sayısı giderek artarken, Tiran Boğazı İsrail gemilerine kapatılmış ve Mısır Devlet Başkanı Cemal Abdül Nasır İsrail devletini yıkmakla tehdit ediyordu. 

Amit daha sonra, “Hayatım boyunca yabancı bir istihbarat dairesi temsilcisiyle yaptığım en zor toplantıydı” diye anlattığı görüşmede, İsrail’in Mısır’a saldırma gerekçelerini ortaya koydu. Amit’in bana verdiği belgeye göre aralarında şöyle bir diyalog geçti:

Amit: Önemi sizin için, bizim için olduğundan daha büyük olan bir dönüm noktasına geliyoruz. Sonuçta siz her şeyi biliyorsunuz. Ciddi bir durumdayız ve bunun sebebi harekete geçmemiş olmamız. Şahsen, derhal tepki göstermediğimiz için üzgünüm. Eğer harekete geçseydik bazı kuralları ihlal etmiş olurduk ama sonuç sizin çıkarınıza olurdu. Ben harekete geçmekten yanaydım. Hazırlıklar tamamlanmadan vurmalıydık.

Hadden: Bu durumda Rusya ve ABD’yi karşınıza alırdınız.

Amit: Yanlış. BM gözlemcileri ülkeden kovulduktan sonra yeni bir aşamaya geldik. Bunun sizin sorununuz olduğunu görmeniz lazım.

Hadden: Bize sizin tarafınıza geçmemiz için iyi bir neden verin. Örneğin, gemi gibi bir şeye ateş etsinler.

Amit: Konu bu değil.

Hadden. Eğer saldırırsanız, ABD, saldırıya uğrayan ülkeye yardım için çıkartma yapar.

Amit: Bu duyduklarıma inanamıyorum.

Hadden: Bizi şaşırtmayın.

Amit: Şaşırtma başarılı olmanın sırlarından biridir.

Hadden: Amerikan yardımının sizin için önemini bilemiyorum.

Amit: Bu yardım bizim için değil, sizin için. 

Bu kötü toplantı ve Hadden’ın tehditleri İsrail güvenlik kabinesinin Sina’daki Mısır askerlerine saldırı düzenlenmesini engelleyen kararının çıkmasını sağlamıştı. Ancak Amit, Hadden’ın cevabının son söz olduğunu kabul etmedi ve Savunma Bakanı Robert McNamara ile görüşmek üzere ABD’ye gitti. Dönüşünde İsrail kabinesine McNamara’ya Mısır’ın askeri operasyonlarından rahatsız olduklarını söylediğinde, “Sizi çok net anlıyorum” dediğini anlattı. Daha sonra Amit, McNamara’ya bir hafta daha Washington’da kalması gerekip gerekmediğini sordu. McNamara ise “Genç adam, evinize gidin, size ihtiyaç duyulan yer orası” diye yanıt verdi.Hürriyet Planet

“ZAYIF YEŞİL IŞIK” YANDI, SAVAŞ BAŞLADI

Amit, bu diyalog üzerine ABD’nin İsrail’e Mısır’a saldırmak için “zayıf bir yeşil ışık” yaktığını söyledi. Amit, kabineye “Amerikalılara diplomatik girişimler için bir hafta daha verirsek bize karşı hareket etme konusunda şüpheye düşecekler” dedi. Ertesi gün İsrail kabinesi Altı Gün Savaşı’nı başlattı ve Ortadoğu tarihinin akışı değişti. 

Amit, bana görüşmenin tutanaklarını verdiğinde, Hadden’la yaptığı görüşme sırasında oturduğu koltukta oturuyordu. O diyalog, bugünABD ile İsrail arasında yaşananlara çok benziyor. Kahire yerine Tahran, Tiran Boğazları yerine de Hürmüz Boğazı yazarsanız, aynı diyalog geçen hafta da gerçekleşmiş gibi olabilir. ABD’nin İsrail’in askeri operasyonlarına zımnen de olsa onay veriyor olması 1967’den bu yana iki ülke ilişkilerinin kalbini oluşturuyor. 

Barak’la yaptığım kapsamlı görüşmede Amit-Hadden toplantısının tutanaklarını da çıkardım. Barak, başka ülke topraklarında komando saldırıları düzenleyen genç bir subayken Amit onun komutanıydı. Tarih tutkunu bir insan olan Barak’a bu kıyastan bahsettiğimde önce gülümsedi, sonra da kesinlikle reddetti. Barak, “ABD ile ilişkiler bugün çok daha yakın. Ortada tehdit yok, karşılıklı suçlama yok, sadece işbirliği ve birbirimizin egemenliğine duyduğumuz karşılıklı saygı var” “dedi.Hürriyet Planet

YA’ALON’UN STRATEJİSİ

Başbakan Yardımcısı Ya’alon ise 18 Ocak’ta yaptığımız görüşmede, uluslararası kamuoyunu İran’la ilgili tavrı yüzünden eleştirdi. Ya’alon, “Uluslararası kamuoyunun hangi politikayı uygulayacağı sorusuyla ilgili çok kritik bir zamandan geçiyoruz. Batı dünyası hep birlikte ve kararlı davranmalı. Şu ana kadar olanlar yeterli değil. İran rejimi bası altına alınmalı ve yalnız bırakılmalı. Hiç olmadığı kadar zorlayıcı yaptırımlar uygulanmalı. Son çare olarak güvenilir bir askeri seçenek masada tutulmalı. Bundan kaçınmak için de yaptırımların dozu artırılmalı” diye konuştu. 

Elbette Ya’alon için bunun sadece bir İsrail-İran çatışması olmadığını, ABD için de bir tehdit olduğunu göstermek çok önemli. Dolayısıyla şöyle devam etti: “İran rejimi elinde nükleer bir cihaz olursa çok daha da tehlikeli bir hale gelir. Bu tehlike ABD’yi de hedef alabilir.İran’ın Latin Amerika’da kendisine üsler kurup ABD-Meksika sınırındaki uyuşturucu kartelleriyle ilişki içinde olması şaşırtıcı değil. Bunları terör saldırılarında kullanılmak üzere ABD’ye silah sokmak için yapıyorlar. Bu rejimin ABD-Meksika sınırına nükleer silahlar getirdiğini ve bunları Teksas’a sokmaya çalıştığını düşünün bir kere. Bu çok da uzak bir senaryo değil.”Hürriyet Planet

“ABD DÜŞMANIMIZ DEĞİL”

Barak, ABD’yle ilgili bu tarz eleştirilerden hoşlanmıyor. 18 Ocak’ta yaptığımız telefon görüşmesinde bana şöyle dedi: “Bizim ABD ile söylemimiz dinlemeye, karşılıklı saygıya ve bir numaralı müttefikimizle kurduğumuz anlayış ilişkisine dayanıyor. İsrail, askeri avantajını koruyabilmesini ABD’ye borçlu. Obama yönetimi, İsrail’in güvenliğine sıra dışı bir şekilde katkıda bulunuyor ve İran’ın nükleer silah sahibi olmasını engellemek için elinden geleni yapıyor. Biz Amerika’yla çatışma içinde değiliz. Elbette her konuda aynı fikirde değiliz, bazı farklılıklarımız var ki bunlar önemsiz şeyler de değil. Ancak düşman bir ülkeden bahseder gibi de konuşmamalıyız.”

Barak’ın savunma bakanlığında geçirdiği dört yıl boyunca, İsrail ordusu İran’ı vurmak için benzersiz bir hazırlık yaptı. Dahası böyle bir saldırının beraberinde geleceklerle nasıl başa çıkacağını da sorguladı. Çabaların büyük bir kısmı, 2006 yazında Hizbullah’la yapılan savaşta ağır hasar gören sivil savunma tesislerini güçlendirmek için harcandı. Siviller için sürekli felaket tatbikatları yapıldı, halka gaz maskeleri dağıtıldı. 

Operasyonel düzeyde bakıldığında, herhangi bir saldırı çok karmaşık olacak. İran, Irak’ta yaşananlardan dersler aldı ve nükleer tesislerini ülkenin geneline yaydı. İranlıların, önemli tesislerini İsrail istihbaratından saklamayı başarıp başaramadığı kesin değil. Eğer İsrail İran’a saldırırsa, yüzölçümünün büyüklüğünden dolayı, İsrail uçaklarının en az bir kez havada yakıt ikmali yapması gerekecek. Uçaksavar füzeleriyle donatılmış hedefler üzerinde en kısa sürenin harcanması için bombardımanın nokta atışıyla yapılması gerekiyor.Hürriyet Planet

EN KÖTÜ SENARYO BÖLGESEL SAVAŞ

Sonuçta, başarılı bir saldırı projede çalışan biliminsanlarının beyinlerindeki bilgileri silmeyecek. İran’ın elindeki gelişmiş teknolojik donanımla, zarar görmüş ya da yıkılmış tesisleri yeniden inşa etmesi mümkün. Dahası, 2007 yılında nükleer reaktörünün yıkılmasına teki vermeyen Suriye’nin aksine, İran saldırıya uğraması durumunda çok sert yanıt vereceğini daha önce açıkladı. İran’ın elinde menzili İsrail’i kapsayan, savaş başlıklarıyla donatılmış, yüzlerce Şahab füzesi bulunuyor. Dahası Tahran Hizbullah’ı da harekete geçirebilir. İrantarafından desteklenen Hamas da Gazze’den füzelerini ateşleyebilir. 

İsrail istihbaratına göre, İran ve Hizbullah dünya genelinde 40 civarında terör hücresi kurdu. Bu hücreler, İran’ın karşılık vermeye karar vermesi durumunda İsrail ve Yahudi hedeflerini vurmaya hazır bekliyor. Dahası eğer İsrail, Hizbullah saldırısına Lübnan’daki hedef alarak yanıt verirse, bu sefer Suriye de İsrail’e karşı operasyonlarına başlar ve bu da topyekun savaşa yol açar. Hepsinin ötesinde, Tahran şimdiden Basra Körfezi’ni gemilere kapatma tehdidinde bulundu. Bu da dünya ekonomisine büyük bir darbe vurarak petrolün fiyatını yükseltecektir.

Saldırı yapılmasını savunanlar, İran ve Lübnan üzerinden gelebilecek füze saldırıları ile yurtdışındaki hedeflere yönelik terör saldırıları gibi yukarıda anlatılan sorunların, İsrail’in şu anda İran’a saldırma kararı alıp almamasından bağımsız olarak ilgilenmesi gereken meseleler olduğunu öne sürüyor. Dahası, İran’ın nükleer silah elde etmesi durumunda bu sorunlarla mücadelenin daha da zorlaşacağı belirtiliyor.Hürriyet Planet

HAZIRLIKLARIN KALBİ HAVA KUVVETLERİ

Hazırlıkların büyük bir çoğunluğunun yapıldığı yer İsrail Hava Kuvvetleri. Ellerinde İran’daki hedefleri vurabilecek uzun menzilli silahların yanı sıra bu hedeflere bomba taşıma ve havada 48 saate kadar kalma yeteneğine sahip insansız araçlar da bulunuyor. İsrail bu platformların İran’ın nükleer projesini üç ile beş yıl geriye götürecek hasarı verebilecek kapasiteye sahip olduğuna inanıyor.

İsrail, Ocak 2010’da Hamas’ın üst düzey yetkililerinden olan ve İran’dan Gazze’ye yapılan füze kaçakçılığını koordine eden Mahmud el Mabhuh’un etkisiz hale getirilmesi için Dubai’ye bir suikast timi gönderdi. Suikast başarıyla gerçekleştirilmiş olmasına karşın operasyonun neredeyse tüm ayrıntıları ve üyeleri, kapalı devre kamera sistemi ile kayıt altına alındı. Bu operasyon diplomatik alanda büyük tepki çekerken, Mossad için de utanç verici bir olay haline geldi. Suikastın sonrasında Netanyahu, Dagan’ın zaten aşırı uzun olan görev süresini uzatmama kararı alarak, Ocak 2011’de görevinin sona ereceğini bildirdi. Bu karar, Dagan tarafından pek de hoş karşılanmadı. Dagan, görevden ayrılmasına üç gün kala aralarında benim de olduğum bir grup İsrailli gazeteciyi sürpriz bir davetle Mossad karargahında toplantıya çağırdı.Hürriyet Planet

MOSSAD TARİHİNDE BİR İLK

Bize Tel Aviv’in kuzeyindeki bir sinemanın otoparkında toplanmamız söylendi. Burada Mossad güvenlik görevlileri tarafından bize, “Bilgisayar, kayıt cihazı ve cep telefonu getirmeyin. Çok dikkatli bir şekilde aranacaksınız. Nahoş olayların olmasını engellemek istiyoruz. Her şeyi arabanızda bırakın ve bizim arabalarımıza da elinizde sadece kağıt ve kalemle binin” uyarısı yapıldı. Daha sonra siyah camlı arabalara bindirildik. Hiçbir haritada gösterilmeyen bu yere yolculuğumuz sırasında siyah ciplerle takip edildik. Arabalar, bir dizi güvenlik kontrolünden geçirildi. Mihmandarlarımız, her kontrol noktasında bizim kim olduğumuzu anlatıp, belgelerimizi göstermek zorunda kaldı. 

Mossad tarihinde ilk kez bir grup gazeteci, ülkenin en gizli yerlerinden birinde teşkilatın direktörüyle ile bir araya geliyordu. Üzerimiz arandıktan sonra yerlerimize oturduk ve görev süresi dolmak üzere olan Mossad Başkanı içeri girdi. Biri ağır olmak üzere Altı Gün Savaşları’nda iki kez yaralanmış olan Dagan konuşmasına şöyle başladı: “Sırtınızdan yaralanmanın iyi tarafları da var. Böylece omurganız olduğu doktor raporuyla kanıtlanmış oluyor.” Ardından İran ile ilgili konuşmaya başladı ve Başbakan’ı İran’ı saldırmaya yönelik bu “aptalca fikri” aklından geçiriyor dahi olmasından dolayı eleştirdi.ürriyet Planet

DAGAN OPERASYONA KARŞI

“Devlet şiddeti uygulamak hoş görülemeyen sonuçlar doğuruyor” diyen Dagan, sözlerini “Askeri müdahaleyle İran’ın nükleer projesinin tamamen durdurulabileceği yönündeki düşünce gerçeği yansıtmıyor. Böyle bir askeri kapasite yok. Gecikme yaratılabilir ancak bu da sınırlı bir süre olacaktır” diye sürdürdü.

İran’a yapılacak bir saldırının Hizbullah ve Hamas’la arzu edilmeyen bir savaşı başlatacağı uyarısında da bulunan Dagan, “Suriye’nin savaşa girmekten kaçınacağı yönündeki görüş beni ikna edemedi. Suriyeliler üzerimize tankları göndermeyecek ancak ülkemize yönelik füze saldırıları olacak. Ön saflarda siviller bulunacak. Peki, bu tarz bir saldırıya karşı İsrail’in savunma kapasitesi ne durumda? Bu soruna ilişkin elimde hiçbir çözüm önerisi yok” dedi. 

Bu görüşlerini İsrail’in karar mercileri ile paylaşıp paylaşmadığı yönündeki bir soruya ise Dagan şu yanıtı verdi: “Onlara da bu görüşleri aynen burada altını çizdiğim şekilde ilettim. Bazen sesimi yükselttiğimde oldu. Zira çabuk sinirlenebiliyorum ve bazen konuşurken hiddetlenebiliyorum.”Hürriyet Planet

“BEN DAHA 2006′DA SÖYLEDİM”

Dagan, daha sonraki görüşmelerde de Netanyahu ve Barak’a yönelik eleştirilerini sürdürdü. Hatta Tel Aviv Üniversitesi’nde verdiği bir konferansta, “Seçilmiş olmanız akıllı olduğunuz anlamına gelmez” dedi. O konferansta, dinleyiciler arasında yer alan 85 yaşındaki Rafi Eitan, Mossad’ın en görmüş geçirmiş ve en iyi tanınan ajanlarından biri. Eitan da İsrail’in İran’ı vurabilecek kapasiteye sahip olmadığı konusunda Dagan’la aynı fikirde. 

Kendisiyle Ekim ayında konuştuğumda bana şunları söyledi: “Daha 2006 yılında (Eitan o zaman kabinede yer alan bir bakandı), kabineye İsrail’in İran’ı vurmayı kaldıramayacağını söyledim. Birincisi, iç cephemiz hazır değil. O dönemde de bugün de saldırı isteyenlere şunu söylüyorum: Tel Aviv’in, her gün, fazla değil, iki füzenin hedefi olduğunu düşünün. O zaman ne yaparsınız? Bunun ötesinde, bizim saldırılarımız onlara büyük zarar vermeyecek. Yaptığımız görüşmelerden birinde, bana böyle bir operasyonun, İran’ın ilerlemesini üç yıl yavaşlatacağı söylendi. Cevabım, ‘Üç ay bile olmaz’ oldu. Sonuçta tesisleri ülkenin çeşitli yerlerine yayılmış ve yeraltına inmiş durumda. Nasıl zarar vereceksiniz ki? Girişleri bombalayacaksınız, onlar da üç ay içinde yeniden inşa edecekler.” 

İran’ı nükleer bir güç haline gelmekten vazgeçirmenin mümkün olup olmadığı sorusuna da Eitan olumsuz yanıt verdi: “Hayır, en sonunda bombalarını yapacaklar. Bununla mücadele etmenin yolu rejimi değiştirmek ki bu konuda da gerçekten çok başarısız oldular. Defalarca bize başvurup yardımımızı isteyen muhalif grupları desteklememiz lazım. Aksine bizler kendilerini hep eli boş gönderiyoruz.ürriyet Planet

KARARI 14 KİŞİ VERECEK

İsrail yasalarına göre, savaşa girip girmeme kararı sadece güvenlik kabinesinin 14 üyesinin elinde. Kabine henüz oylamaya gitmiş değil, ancak Netanyahu ve Barak’tan gelen baskının altında bakanlar İran’la ilgili şu kritik sorulara olumlu yanıt verebilir: Önümüzdeki aylar,İran “dokunulmazlık alanı” denen noktaya gelmeden önce saldırı için son fırsat olabilir, İran’ın niyetleri konusunda sağlanan uluslararası uzlaşı ve yaptırımların başarısız olması saldırı için meşruiyet yaratabilir ve İsrail gerçekten İran’ın faaliyetlerine ciddi bir zarar verecek silahlar geliştirmiş olabilir.

Geçtiğimiz haftalarda, İsrailliler, takıntılı bir biçimde Netanyahu ve Barak’ın gerçekten bir saldırı mı planladığını yoksa Avrupa ve ABD’ye yaptırımların ağırlaştırılması için baskı mı yaptığını tartıştı. Ben bunların ikisinin de doğru olduğuna inanıyorum ama İsrailli liderlerin toplantılarına katılan üst düzey bir istihbarat yetkilisinin söylediğine göre, ne olacağını gerçekten bilen iki kişi Netanyahu ve Barak. Dahası hiçbir kararın acil olmadığı açıklamaları da ciddiye alınmalı. 

İsrailli liderlerle, ordu ve istihbarat komutanlarıyla görüştükten sonra, İsrail’in gerçekten 2012’de İran’ı vuracağına inanmaya başladım. Belki de elimizde hala küçük ve küçülmekte olan bir fırsat var; o da ABD’nin müdahale etmesi. Ancak İsrail’de bu çok zayıf bir ihtimal olarak görülüyor. Yaygın kanı İsraillilerin başka ülkelere ihtiyaç duyduğu inancından doğan korku ile İsraillileri sadece İsraillilerin koruyabileceğinden doğan kararlılığın bir karışımı.

http://www.hurriyet.com.tr/planet/19803824.asp

Fransız madalyasını iade etti!

İbrahimbeyov: Kanun çıkarsa hiçbir zaman Fransa’ya gidemem çünkü “Soykırım yok” der, tutuklanırım

Oscar ödüllü Azerbaycanlı yönetmen Rüstem İbrahimbeyov, Fransa’da Ermeni iddialarını inkâr edenlere ceza verilmesini öngören yasa tasarı dolayısı ile Fransız madalyasını iade etti.

Azerbaycan-Fransa Kültürel İlişkiler Derneği başkanlığını da yürüten Azeri yönetmen İbrahimbeyov, dernek başkanlığından da istifa ettiğini duyurdu. Kendisine verilen madalyayı neden iade ettiği konusunda açıklamalarda bulunan Azerbaycanlı yönetmen Rüstem İbrahimbeyov, “Bu kararımın birkaç sebebi var. Ben Fransa ve Fransa medeniyetiyle uzun süredir iç içeyim. Fransa’da filmler çektik ve bu filmler dünyanın birçok ülkesinde yayınlandı. Fransa Senatosu’nun böyle bir karar aldığını duyduğumda hem çok üzüldüm, hem de çok şaşırdım. Çünkü bu çok korkunç bir karar. Bu karar ne yazık ki düşmanlarımızın elinde çok güçlü bir silah haline gelecek. Bu kanun kabul edilirse hiçbir zaman Fransa’ya gidemem. Çünkü bana bu soruyu soracaklar ve ‘Ben böyle bir şey yok’ cevabını vereceğim için orada hapis yatmak zorunda kalacağım” açıklamasında bulundu.

İbrahimbeyov, bu sorunun bütün Türk dünyasını ilgilendirdiğini vurgulayarak “Bu karar hem Türkiye’ye hem de büyük Türk dünyasına karşı çıkarılmış bir yasa. Biz hepimiz birleşmeliyiz. Şaşırıyorum niye Kazakistan, Türkmenistan, Özbekistan ve başka Türk devletleri bu tasarıya karışmıyorlar. Azerbaycan yetkilileri, diğer Türk devletlerine müracaat etmeli ve Türk devletlerinin bu karara karşı birlikte mücadele etmeye çağırmalıdır. Biz birlikte olsak Fransa’nın bu karardan vazgeçmesini sağlayabiliriz” dedi.

“Biz burada aydınlar harekâtı oluşturduk. Yakında 20 ila 50 bin kişilik protesto düzenlemek için Bakü İcra Hakimiyeti’ne izin almaya gideceğiz” şeklinde konuşan İbrahimbeyov, “Çünkü Fransızlar 200 kişilik protestolara aldırmayacak ama 20-50 bin kişilik protesto olursa onlar bunu ciddiye alacaklar. Diğer taraftan Türkiye halkı bilecek ki, biz onlarlayız, bu zor zamanda biz onlarlayız, bir kardeşiz. Ben madalyayı geri verdiğim için kendimi kahraman ilan etmiyorum. Bu çok basit bir harekettir” dedi.

İbrahimbeyov, uluslararası sinema dünyasına yaptığı önemli katkılarından dolayı 2000 yılında Fransa’nın en önemli sanat ödülü olan (L’Ordre des Arts et des Lettres)’i almıştı.
Dünyaca ünlü Azeri drama yazarı, tiyatro senaristi ve film yönetmeni İbrahimbeyov, eski Sovyet dönemi ve günümüz Rusya’da birçok sanat başarısına imza attı. Birçok sanat ödülünü alan İbrahimbeyov’un senaryosunu yazdığı “Güneş’ten Usanmışlar” filmi 1994 yılında “Yabancı Dilde En İyi Film” olarak Oscar Ödülü’nü ve ayrıca 47. Cannes Uluslararası Film Şöleni’nin ödülünü kazanmıştı.

İHA

 http://www.haberturk.com/dunya/haber/710342-oscarli-yonetmen-fransiz-madalyasini-iade-etti

Hamas lideri Halit Meşal’in Suriye’den ayrıldığı haberlerinin ardından örgütten üst düzey bir yetkili Türkiye’deki ofisin birkaç hafta içinde açılacağını açıkladı

Gazze yönetimini elinde bulunduran Hamas’ın lideri Halit Meşal’in Suriye’deki merkez üssünü boşalttığı haberlerinin ardından gözler Türkye’ye çevrildi. Katar merkezli El Şark gazetesine konuşan üst düzey bir yetkili, Ankara’nın Türkiye’de resmi bir Hamas ofisi kurulmasını kabul ettiğini öne sürdü. Şimdi bu ofisin kurulması halinde Meşal’in Türkiye’ye yerleşip yerleşmeyeceği tartışılıyor. Katar ve Mısır da Meşal’in olası adresleri arasında yer alıyor.

‘Hiç utanmıyor musunuz!’
Halit Meşal, 2001 yılından beri Suriye’de sürgünde yaşıyordu. Hamas yönetimi böylece İsrail istihbarat teşkilatı Mossad’ın saldırılarından korunuyordu. Ancak Suriye’de geçen mart ayında başlayan isyanın ardından Hamas’ın bu ülkedeki geleceği de tartışma konusu oldu. Önce Hamas militanlarının ailelerini Şam’dan uzaklaştırdığı haberi geldi. Sonra üst düzey yönetimin de ayrılacağı yönünde dedikodular başladı.
Amerikan Wall Street Journal gazetesi aralık ayında üst düzey bir Hamas yetkilisine dayanarak verdiği haberinde örgütün Türkiye ve Katar’ın zoruyla Şam’dan taşınmaya hazırlandığını yazdı. Yetkili “Suriye’den hemen ayrılmamızı istediler. ‘Hiç utanmıyor musunuz? Artık yeter, dışarı çıkmalısınız’ dediler” dedi. Ancak bu haber uzun süre doğrulanamadı. Hatta Esad’ın Meşal’i istemediği yönünde haberler bile çıktı.
Sonunda önceki gün ABD’nin en saygın gazetelerinden New York Times, Halit Meşal’in Şam’dan ayrıldığını yazdı. Gazeteye Gazze’de konuşan bir Hamas yetkilisi “Suriye’deki durum orada kalmaya müsait değil. Şam’da hiç Hamas lideri kalmadı” dedi. Yetkili Şam’daki ofisin kapanma kararının henüz resmiyet kazanmadığını, yeni üssün neresi olacağına da karar verilmediğini söyledi.

Ay başında anlaştılar
Yeni ofisin adresi ile ilgili ipucu ise yine bir Hamas yetkilisinden geldi. Katar merkezli El Şark gazetesine konuşan üst düzey bir isim Hamas’ın iki üç hafta içinde Türkiye’de ofis açacağını söyledi. Bu kişi, kararın Gazze Şeridi’ndeki yönetimin Başbakanı Haniye’nin ocak başında Türkiye’ye yaptığı gezi sırasında alındığını aktardı. Ancak bu ofisin niteliği ve kimlere ev sahipliği yapacağı kesinlik kazanmadı. ABD’nin bir başka önemli gazetesi Washington Post’un internet sitesinde dün yayımlanan bir makalede ise “Hamas’ın yeni yuvası Türkiye mi” sorusu soruldu. Gazetenin Think Tanked isimli resmi blogunda yayınlanan yazıda “Bölgeden gelen haberlere göre Hamas Türkiye ile yeni ilişkiler kuruyor. Türkiye’de birkaç hafta içinde resmi bir Hamas ofisi açılması ve Gazze’nin yeniden inşası için 300 milyon dolarlık yardım da planlar arasında” ifadesi kullanıldı.

‘Ankara utanabilir’
ABD’nin en etkin düşence kuruluşlarından Council on Foreign Relations uzmanlarından Elliott Abrams gelişmeleri yorumlayan ilk isim oldu. Abrams “Eğer Hamas Türkiye’ye gidiyorsa Suriye ve İran’ın örgüt üzerindeki etkisi azalmış demektir. Türkiye yükseldiği ve Erdoğan iktidarda kaldığı müddetçe Hamas için çok akıllıca bir adım… Bakalım Türkiye Hamas’ta seçimleri destekleyecek mi? Ya da El Fetih’le birleşmesini, İsrail’le görüşmesini teşvik edecek mi?” yorumunu yaptı. Abrams, Hamas’ın İsrail’e saldırması halinde bu yeni ortaklığın Ankara için utanç verici olabileceğini, ABD ve AB ile ilişkileri zora düşürebileceğini not etti.

İktidarı bırakacağını söylemişti
1963’te Ramallah’ta dünyaya gelen Halit Meşal, 1967’de ailesiyle beraber Ürdün’e kaçtı.
Kuveyt Üniversitesi’nden mezun olan Meşal, Hamas’ın kuruluş aşamasında rol aldı.
1991 yılında Ürdün’e taşındı. 1996 yılından itibaren örgütün politik büro şefi olan Meşal, 1997 yılında Ürdün’de Mossad’ın suikast girişiminden kurtuldu. Ürdün 1999 yılında Hamas’ı ülkeden attı. 2004 yılında örgütün lideri Abdülaziz El Rantisi’nin öldürülmesinin ardından Hamas’ın bir numaralı ismi oldu.
Meşal geçen hafta seçimlerden sonra liderliği bırakacağını açıkladı. Ancak bunun siyasi bir manevra olabileceği konuşuluyor.

http://dunya.milliyet.com.tr/halit-mesal-in-yeni-yuvasi-turkiye-mi-/dunya/dunyadetay/29.01.2012/1495143/default.htm?ver=18

Bahçeli: Anıtkabir’i botanik bahçesine çevirecekler

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli Türkiye’nin geçtiği dönem ve son siyasi gelişmeler hakkında yazılı bir açıklama yaptı.

“GİZLİ PLAN DEVREYE GİRDİ”

Bahçeli, “Dersim ayaklanmasını gündeme taşıyan sorumsuzlukla büyüyen gedik; Menemen tartışmasıyla açılmış, Uludere meselesiyle derinleşmiş, Yüksekova davasıyla boyut değiştirmiş, ‘Hepimiz Ermeniyiz’ hezeyanlarıyla çıtasını yükseltmiştir. Hükümet, gündemi işgal eden her konuyu fırsat bilerek, sinsi ve gizli planlarını bugüne kadar anında devreye sokmuştur” dedi.

“AKP’NİN EKTİĞİ AYRILIK TOHUMLARININ BOY ATMAYA BAŞLADI”

Bahçeli, “AKP hükümetinin özgürleşme ve demokratikleşme olarak övdüğü Arap Baharı dalgası, görüldüğü kadarıyla otoriter hevesleri beslemiş, değişim dinamiklerinin doğal mecrasını tıkamış ve daraltmıştır. Mısır ve Libya örnekleri bunun için iyi bir misal teşkil etmiştir. Dışarıda özet olarak bunlar olurken, ülkemizde taşlar yerinden oynamakta, AKP’nin yaydığı fitnenin ve ektiği ayrılık tohumlarının boy atmaya başladığı görülmektedir. Bu kapsamda birbirine eklemlenerek güçlenen ve sürdürülebilir bir içerik kazanan vahamet halkaları, aziz milletimizin önünü kesmekte, geçiş ve ilerleyiş güzergâhını tuzaklamaktadır” dedi.

“ANITKABİR BOTANİK PARKINA ÇEVRİLECEK”

Bahçeli, ”Dersim ayaklanmasını gündeme taşıyan sorumsuzlukla büyüyen gedik; Menemen tartışmasıyla açılmış, Uludere meselesiyle derinleşmiş, Yüksekova davasıyla boyut değiştirmiş, “Hepimiz Ermeniyiz” hezeyanlarıyla çıtasını yükseltmiştir. Hükümet, gündemi işgal eden her konuyu fırsat bilerek, sinsi ve gizli planlarını bugüne kadar anında devreye sokmuştur. Bu kapsamda olmak üzere; Başbakan’ın rahatsızlığı; timsah gözyaşlarını döken içten pazarlıkçı hükümet üyesine, herkesin kimliğini tanıma çıkışını yapma konusunda uygun zemin teşkil etmiş, Sürekli gündemde bulunan ve her meselenin doğrudan tarafı haline gelen bir grubun, yine bu dönemde şike konusu etrafında AKP’ye meydan okuması işitilmiş, Uludere tartışmaları sürerken 19 Mayıs törenleriyle ilgili çarpık ve art niyetli girişimlerin açığa çıkmasına şahitlik edilmiştir. Bundan sonra Anıtkabir’in botanik parkına çevrilmesi, İstiklal Marşı’nın susturulması, bölücülüğün tetikçisi olanlar tarafından önerilen okullardan “Andımızın” kaldırılması da etaplar halinde uygulamaya geçilebilecektir” dedi.

http://www.ensonhaber.com/bahceli-anitkabiri-botanik-bahcesine-cevirecekler-2012-01-28.html

‘Kızılderililer Türk müydü’ sorusunun yanıtını Rus ve Amerikalı bilimadamları verdi.

Amerikalı ve Rus antropologların araştırmasında, Kuzey Amerika kıtasının ilk sakinleriningenetik beşiğinin Sibirya’nın güneyindeki dağlık Altay bölgesi olduğu ortaya çıktı.

ASYA’DAN AMERİKA’YA

ABD’deki İnsan Genetiği dergisinde yayımlanan araştırmayı yapanlardan Pennsylvania Üniversitesi Antropoloji bölümü Doçenti Theodore Schurr, Rusya, Moğolistan, Çin ve Kazakistan’ın kesiştiği Altay bölgesinin onbinlerce yıldır çok sayıda halkın gelip gittiği kilit bir yer olduğunu belirtti.

Araştırmaya göre, Amerika kıtasındaki ilk insanların ataları bu halklardan biriydi ve bugün Rusya Federasyonu’nun bir parçası olan Altay’dan 20 bin ila 25 bin yıl önce gelmişlerdi.

HER İKİ GRUPTA DA AYNI GENETİK

Asyalılara ait genetik özelliklere sahip bu insanlar, o dönemde sular altında olmayan Bering boğazını geçmeden önce tüm Sibirya’yı katettiler.

Araştırmalarında, Amerikalı kızılderililerin ve Güney Altay bölgesinde yaşayan yerli kavimlerin DNA’larında Y kromozumunu (babadan geçen) analiz eden bilim adamları, iki grubun paylaştığı ve bunlara özgü genetik mutasyonu bulmaya çalıştılar.

Araştırmanın sonucunda, Amerikalı ve Rus antropologlar, her iki grupta da, anneden miras mitokondriyal genlerde de aynı genetik özellikleri buldular.

Çalışmalarında bu mutasyonların ortaya çıkması için ne kadar zaman geçmesi gerektiğini hesaplayan bilim adamları, Altay genlerinin 13 bin ila 14 bin yıl önce Amerikalı yerlilerinkinden ayrıldığını tahmin ediyorlar.

http://www.ensonhaber.com/kizilderililerin-turklugu-ispatlandi-2012-01-27.html

Dün Yeni Akit gazetesinin manşetinden Anıtkabir için “Yunan Tapınağı” benzetmesi yapılmış, ben internette gördüm haberi.. “Anıtkabir Yunan tapınağına benziyormuş, hatta arada hiçbir fark yok muş, liderler bile gidip orada ağlıyormuş ve bu benzeme de Atatürk’e haksızlık imiş”.. Kısa süre önce Cumhurbaşkanı Gül tarafından Atatürk Kurumu’nun başına getirilen ve bu önemli görevden sonra bile Atatürk’e sayıp döken Mümtazer Türköne gibi “överek yıpratma”yı da unutmamış yazanlar..

Yani Türkler için bunca yıldır en saygı, sevgi duyulan bir anıt, çoluk-çocuklarıyla her gidişte bağlılıklarını, sevgilerini, takdirlerini perçinledikleri Büyük Önder’in, Ata’larının mezarı tam bir kendini bilmezlikle Yunan tapınağına benzetiliyor. Daha doğrusu “Yunan” benzetmesine gerek yok, orada asıl amaç “tapınma” fiiline yer bulmak..

AİLE MEZARLARINDA TAPINIYOR MUSUNUZ?
Ailenizde sevdiğiniz bir büyüğün mezarını ziyarete giderken “tapınma”dan söz edilebilir mi, edilemez.. Burada da edilemeyeceği aşikardır, bir “saygı” gereği olarak, “unutmadığınızı, yaptığı iyilikleri, ülkeye ve bizlere verdiği hizmetleri takdir için” ziyaret ediliyor Ata’mızın mezarı.. Dünya liderlerinin bugün bile “benzersizliğini” vurguladığı, dünyanın en ünlü tarihçilerinin O’nu anlatmak üzere kalın ciltler dolusu kitaplar yazdığı ve bize her karışı düşman işgalindeki topraklardan “özgür bir vatan” elde etmiş “bir kahraman”ı anmak üzere gidiliyor..

Çocuklarımıza O’nu anlatmak, o devirde bile giydiği şık kıyafetleri, savaşta giydiği üniformaları, arabalarını, kullandığı eşyaları göstermek için onları da götürüyoruz Anıtkabir’e.. Bunun neresi “tapınmaktır” ha?.. Ama evet, bu cumhuriyeti Atatürk kurduğu, Türkiye’yi her tür “kötü niyet ve akım”a karşı koruyan “laik-demokratik rejim”i de o inşa ettiği için zor ve sıkıntılı anlarda da oraya koşanlar var. Her ne kadar artık kalkıp yardım edemeyecek olsa da “ona şikayet ederek” rahatlıyor insanlar, ne olmuş, yoksa bu özgürlük de mi yasaklanmalı?

ÖNCE İDDİA, SONRA EYLEM
Artık önce bazı gazetelerin, bazı köşe yazarlarının veya üç günde yıldız yapılmış bazı TV şahsiyetlerinin “Atatürk’le ya da milli bayramlarla ilgili ipe sapa gelmez olumsuz iddiaları”nın, “önemsizleştirme” çabalarının arkasından o konularda eyleme geçilmesine sıkça rastlandığı için insan “sıra Anıtkabir’e mi geldi” diye düşünüyor. O zaman da “Ee yetti artık, bırakın bu işleri, kimse yutmuyor” demek gerekiyor.

Sıra Anıtkabir’e kadar geldi mi acaba? “Dilini yutmuş bir toplum” ile gelir efendim!

Ruhat Mengi - rmengi@gazetevatan.com

http://haber.gazetevatan.com/Haber/426960/1/Gundem

Bulgar tarihçi: Osmanlı bizi yok olmaktan kurtardı

Bulgar tarihçi Dinkov, Osmanlı aleyhinde propaganda yapanların aksine Osmanlıların yüzyıllarca yönetimi altında tuttuğu milletleri nasıl koruduğunu, yazdığı bir kitapta anlatıyor 

Bulgaristanlı tarihçi Stoyan Dinkov, batıda son bir kaç yüzyıl içinde Osmanlılara karşı başlatılan kara propagandayı boşa çıkaran önemli itiraflarda bulundu. ”Yeşil Bulgaristan” partisi lideri yazar Stoyan Dinkov, Osmanlı aleyhinde propaganda yapanların aksine Osmanlıların yüzyıllarca yönetimi altında tuttuğu milletleri nasıl koruduğunu yazdığı bir kitapta anlatıyor. Dinkov, Bulgarların da Osmanlı yönetimi altında kendi öz kimliklerini yüzyıllar boyunca sağlam bir şekilde koruduklarını söylüyor.

Dinkov yazdığı ”Osmanlı – Roma imparatorluğu, Bulgarlar ve Türkler” adlı kitabında şöyle diyor: “Şunu bilmemiz gerek, Bulgaristan büyük bir devletin parçasıydı. Dahası günümüzde var olan 52 devlet Osmanlı İmparatorluğunun idaresi altındaydı. Tüm bu devletler günümüzde bağımsız çağdaş birer devlettir. Bu devletler 400 ilâ 600 yıl arasında Osmanlının birer parçasıydılar ve aynı zamanda kendi inancını, yaşayış tarzını ve geleneklerini koruyabildiler. Osmanlı İmparatorluğu idaresi altında asimile edilen hiç bir millet yoktur. Osmanlı idaresi altına girip de Osmanlı devletinden dolayı etnik kökenini kaybeden millet yoktur.
Bulgaristan’ın Osmanlı idaresi altına girmesi milletimizi korumuştur, çünkü bu sırada memleketimiz çok ağır bir haldeydi. 14. asırda çok küçük topraklara sahip, güçsüz ve üçe bölünmüş bir haldeydi. Vidin Bulgaristan’ı dediğimiz parçaya Macaristan göz dikmişti. Sırbistan ve Romanya’nın da Bulgaristan’da gözleri vardı. Eğer Osmanlılar gelmeseydi tüm zayıfların başına gelen Bulgaristan’ın da başına gelecekti”

SÖYLEŞİNİN TÜRKÇE TAM METNİ

”Yeşil Bulgaristan” partisi lideri yazar Stoyan Dinkov, aynı zamanda ünlü Bulgar şair İvan Dinkov’un oğlu. Yeni çıkan ”Osmanlı – Roma imparatorluğu, Bulgarlar ve Türkler” adlı kitabında Atilla döneminden günümüze kadar genel Bulgaristan ve Türkiye tarihini ele alıyor. Kitabında genel kabul güren ”Türk köleliği” tezine ters düşüyor. Müellife güre Osmanlı İmparatorluğu Roma İmparatorluğunun devamı ve Bulgar halkı etnik kimliğini koruma konusunda zor bir süreçte olduğu halde Osmanlı sayesinde etnik varlığını koruyabilmiştir. Dinkov’a göre Osmanlı sultanları zamanın Avrupa idarecilerinden daha toleranslı bir idare sürmüştür. Dinkov Bulgaristanın Türki topluluklarla çok sağlam bir ilişki kurması gerektiğinin altını çiziyor. Ona göre dünyanın geleceği birleşmekte saklı. Avrupa Birliğinden sonra Asya Birliği’nin de kurulacağına ve sonrasında Avrasya birliğinin geleceğine inanıyor.

Bulgar Gazeteci Dimitr Nikolov’un Stoyan Dinkov ile yaptığı röportajı Dünya Bülteni okurları için tercüme ettirdik…

Dimitr Nikolov: Sayın Dinkov kitabınızda Bulgaristan’ın Osmanlı idaresi altına girmesinin Bulgar milletini kurtardığını öne sürüyorsunuz. Neden bu şekilde düşünüyorsunuz?

Stoyan Dinkov: Şunu bilmemiz gerek, Bulgaristan büyük bir devletin parçasıydı. Dahası günümüzde var olan 52 devlet Osmanlı İmparatorluğunun idaresi altındaydı. Tüm bu devletler günümüzde bağımsız çağdaş birer devlettir. Bu devletler 400 ilâ 600 yıl arasında Osmanlının birer parçasıydılar ve aynı zamanda kendi inancını, yaşayış tarzını ve geleneklerini koruyabildiler. Osmanlı İmparatorluğu idaresi altında asimile edilen hiç bir millet yoktur. Osmanlı idaresi altına girip de Osmanlı devletinden dolayı etnik kökenini kaybeden millet yoktur.

Bulgaristan’ın Osmanlı idaresi altına girmesi milletimizi korumuştur, çünkü bu sırada memleketimiz çok ağır bir haldeydi. 14. asırda çok küçük topraklara sahip, güçsüz ve üçe bölünmüş bir haldeydi. Vidin Bulgaristan’ı dediğimiz parçaya Macaristan göz dikmişti. Sırbistan ve Romanya’nın da Bulgaristan’da gözleri vardı. Eğer Osmanlılar gelmeseydi tüm zayıfların başına gelen Bulgaristan’ın da başına gelecekti. Yunanistan Trakya topraklarını alacaktı. Sırbistan da bir pay alacaktı, çünkü o zamanlar onların dili bizim dilimize çok yakındı. Vidin Çarlığı da Macaristan’ın bir parçası olacaktı. Dobruca da Venediklerin idaresi altına girecekti, çünkü oranın yöneticisinin Venediklilerle çok iyi ilişkileri vardı. Bizden geriye ne kalacaktı? Hiçbir şey. Osmanlıların gelmesiyle etnik kimliğimiz tekrar sınırsız birliğine kavuştu, bu büyük Osmanlı topluluğundan  bir parça olsa da. Dobruca, Tırnova ve Vidin tekrar bir bütün oldu. Bulgarların sayısı bir buçuk milyondu. 19. asrın 60lı yılarında Bulgarlar  7 milyon civarındaydı, bu sayıya Kuzey Yunanistan’daki ve Üsküp civarındaki Bulgarlar da dahildir.

Osmanlı hakkında olumsuz algı olan kölelik tanımı nerden geliyor?

Bu Rusya’nın emelleri sonucunda gerçekleşiyor. Ulu Ekaterina zamanında Panslavizm görüşü ortaya çıkıyor. Rusya dile dayalı, etnik kökene dayalı olmayan bir temelle Slav milletlerini birleştirmeye çalışıyor. Ruslar bizi Slav sayarak bir kültürel hücum başlatıyorlar. Ana gayeleri bu toprakları ele geçirip İstanbul’a kadar varmak. Kitlesel bir propaganda başlatılıyor, güya Bulgarlar Slav ve çok çile çekiyorlar. Fakat Bulgaristan’a Rusya’dan çok akıllı adamlar gelmiş, -onlardan biri de Dostoyevskidir– o kölelerin ne şekilde yaşadığını çok farklı bir şekilde anlatmış. Ve ben ona güveniyorum.

Bulgar uyanışı bu propagandanın meyvesi mi?

Evet, Bulgar uyanışı bu propagandanın ve Matsin ideolojisinin meyvesidir. Aslında bunda kötü bir şey yok, lakin bu ideolojilerin İtalya’da özel konumu vardı. Bu ideoloji bizde aynı işlevi görmedi. Matsin’in devrimci görüşleri Rusların Panslavizm görüşüyle birleşince küçük bir kaos meydana getirdi.

Çoğu milliyetçi kişilerin Türkiye’ye karşı olan olumsuz tavrı hakkında ne düşünüyorsunuz?

Siz bunun sadece bizde olmadığını biliyorsunuz. Dünya tarihine baktığımızda görüyoruz ki, her zaman karanlık güçler belirli amaçlar doğrultusunda milletleri en yakın dostlarından ayırmışlardır. Biz en yakın dostumuz Türkiye’den ayrı olunca onlar her isteklerini kolayca yerine getireceklerdir.

Siz Bulgarların kökeni hakkında hangi teoriyi destekliyorsunuz? Bulgarların Türk kökünden geldiğini mi, yoksa yeni ortaya atılan Fars kökenli olduklarını mı düşünüyorsunuz?

Bu konuda teori olamaz. Gerçekler söz konusu. Bizim tarihimizdeki tüm gerçekler Türk olduğumuzu gösteriyor. Diğerleri hepsi birer teoridir. Diğer teorileri destekleyen hiçbir gerçek delil yok. Neden Nagi Sent Mikloş hazinesi hakkında konuşulmuyor. Bu kesinlikle Bulgarlara ait ve onda Türk izleri var. Üzerinde Türk ve göçebe atları figürleri yer almaktadır. Bir spekülasyon var, güya üzerindeki güneş ve ay Farsları simgelermiş. Lakin onun üzerinde güneş ve ay değil yıldız ve hilal var. Bu ikisi Türklerde İslam’dan önce de vardı. Bu simgeler Han Omurtag döneminde de vardı. Bu simgeler aynı zamanda Osmanlıların da simgeleridir. Osmanlılar İslam topraklarını fethedince bu simgeler İslam’ın simgeleri haline geldi.

Türk topluluklarla yakınlaşma Bulgaristan’a yarar sağlar mı?

İlk yararı halkımız için olacak, kendimizi tanıyacağız. Kim olduğumuzu ve nereden geldiğimizi bileceğiz. Çok zamandır aldatıldık, ilk önce Slav diye, şimdiyse Fars kökenli diye. Bu topluma çok kötü yansıyor, çünkü bizde sivil anlayışlı bir toplum yok. Biz kim olduğumuzu bilmiyoruz. Bizler en büyük Türk devletinin mirasçılarıyız yani Atilla’nın. Biz Fransa’dan Moğolistan’a kadar uzanan bir cihan imparatorluğunun varisiyiz, büyük bir cihan devletinin. Atilla’nın oğlu İrnik Batı Rusyayı, Baltık bölgesini, Kiyev ve Kırım’ı yönetiyordu. Onun yönettiği devlete Bulgaristan diyorlardı hatta Kubrat’ın yönettiği Bulgaristan’dan bile eski. Bu, tüm dünyada biliniyor, bir tek biz bilmiyoruz. Bu Panslavizm’in bir gereğiydi. ani kendi tarihimizi bilmememiz Panslavizm’in bir sonucudur.

Aynı sorun Rusya’daki Bulgarlarda da vardı, Volga Bulgaristan’ının mirasçılarıyla. Onların durumu ne?

Şuan orda güzel şeyler oluyor. Onların partisi – Bulgar Ulusal Kongresi – en güçlü partidir. Gerçek bir özgür seçimde iktidar olabilirler.

Bulgaristan’ın Türki devletlerle ilişki kurması sizce ileride Avrasya Birliğinin kurulmasına yarar sağlar mı?

İlk önce Asya Birliği olması lazım, sonra Avrupa Birliği ile Asya Birliği birleşecek. Bu, dünyanın geleceği… Bizim tarih yazarlarımız yalan yerine gerçekleri yazmaya başlarsa Bulgaristan’ın çok önemli bir yeri olacak. Biz sadece AB üyesi değiliz, aynı zamanda Slavca konuşuyoruz, velev ki zorla kabul ettirilmiş olsun. Ve dahası Hıristiyan’ız, yani bir çoğumuz. Geriye sadece gerçek tarihimizi yazmak kalıyor.

Dediniz ki Slavca zorla kabul ettirildi. Bu nasıl olur ki?

Hıristiyanlık kabul edilirken 100 bini aşkın Bulgar katledildi. Bu din, Bizans tarafından zorla kabul ettirildi. Zorla alfabe kabul ettirildi, öyle bir alfabe ki 4. asırdaki bir alfabe baz alınarak hazırlanmıştı. Proto –bulgarlar başka alfabe kullanıyordu– Türklerin kullandığı bir çeşit alfabedir. Bu alfabeden bazı harfler alınıp yeni alfabeye konulmuştu. Birinci Boris iktidarında Bulgaristan’a Bulgar hanları tarafından kovulan anti denen Slav kabileleri geri dönüş yaptı. Onlar Slav dilini empoze etmişlerdir. Ve böylece herkes Slavca konuşmaya başlamıştır. Bu dönemde insanlar okuryazar değillerdi. Biz alfabeden bahsediyoruz, muhtemelen o zaman sadece  1000 kişi okuma yazma biliyordu. Bir şeyler öğrenmek istediğinde Slavcayı öğrenmek mecburiyetinde kalıyorsun. Bu Doğu Roma İmparatorluğunun Bulgaristan’ı yok etmek için yaptığı en önemli harekettir.

Peki, Bulgarlar etnik kimliğini nasıl koruyabildiler?

Gerçekçi bakarsak biz yokuz. İkinci Bulgar Çarlığı Kumanlara ait… Genellikle burada yaşamak isteyen Proto Bulgarlar ağır koşullara mahkum edilmiştir,  hiçbir yere gitme hakkı olmayan kırsal köylüydüler. Ağır vergiler ödüyor, köle gibi çalışıyorlardı. Geri kalanları Kuman ve geri dönüş yapan Antilerdi. İkinci Bulgar Çarlığı hanedanı Kumanlardandı.

Dünya Bülteni için Hasan Seferov tarafından tercüme edilmiştir.